شمارهٔ ۳۰۳ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان اهمیت عشق و ناز در زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در حریم زیبایی، نیازی به ناز نیست و در عشق، تنها نیاز به عشق واقعی است. او عشق را منبع نعمت می‌داند و عشقایان را افرادی مقدس می‌شمارد که در کعبه‌ی عشق نماز نمی‌گذارند. همچنین به سوزش پروانه به خاطر شعله‌ی شمع اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این سوزش طبیعی است و نمی‌توان از آن پرهیز کرد. در نهایت، شاعر ادعا می‌کند که عشق موجب تمایز بین انسان و حیوان می‌شود و تنها افراد خاصی (مثل منصور) در نظر اهل نظر از این کشف عمیق بهره‌مند هستند.