غزلیات — آشفتهٔ شیرازی

Name: غزلیات — آشفتهٔ شیرازی
Author: آشفتهٔ شیرازی

آشفتهٔ شیرازی / آشفتهٔ شیرازی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — بسته بر آفتاب چو مشکین نقاب را
شمارهٔ ۴ — وقت صبوحست ای پسر برخیز و دردِهْ جام را
شمارهٔ ۵ — مشک فشان شد زتو باد صبا
شمارهٔ ۶ — به گشت باغ و گلستان مخوان مرا یارا
شمارهٔ ۷ — ما که بردیم بسر مرحله مهر و وفا را
شمارهٔ ۱ — ای تو ز آغاز و انتها همه دانا
شمارهٔ ۲ — پرده برافتاد از جمال محمد
شمارهٔ ۸ — خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام را
شمارهٔ ۹ — در آن سرا که برانند پادشایی را
شمارهٔ ۱۰ — گفتمش وقت تو کردیم دل ویران را
شمارهٔ ۱۳ — بیدوست پایدار نباشد نشست ما
شمارهٔ ۱۱ — باد آورده بگلشن مژده نوروز را
شمارهٔ ۱۲ — گر زمن جان طلبد سر بنهم فرمان را
شمارهٔ ۱۴ — ای لب لعل تو روح‌بخش مسیحا
شمارهٔ ۱۶ — به باغ حسن که کشت این نهال رعنا را
شمارهٔ ۱۵ — چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را
شمارهٔ ۱۸ — باز دامان که زداین آتش سودای مرا
شمارهٔ ۲۱ — بگویم ار ز غم عشق داستانی را
شمارهٔ ۱۷ — از شوق گل رویت رفتم به گلستان‌ها
شمارهٔ ۲۳ — نمی‌دانم چه افغانست در گلشن هزاران را
شمارهٔ ۲۰ — دهد به باغ اگر جلوه قد دلجو را
شمارهٔ ۲۲ — گر این کرشمه بود آن نگار ترسا را
شمارهٔ ۱۹ — کمانداری که نتواند کشیدن کس کمانش را
شمارهٔ ۲۴ — هر که ببازار عشق آرد جنس وفا
شمارهٔ ۲۶ — زلف جادو بگسلاند حلقهٔ زنجیر را
شمارهٔ ۲۸ — ساقی بده آن جوهر یاقوت نسب را
شمارهٔ ۳۰ — مدعی پنداشتی دور از در جانان مرا
شمارهٔ ۲۹ — ای از شکنج زلف تو بر پای دل زنجیرها
شمارهٔ ۳۲ — داده دو ترک تو صلا باز سپاه ناز را
شمارهٔ ۲۵ — عین درمان شمرد عاشق بیماری را
شمارهٔ ۳۱ — عشق بعقل بارها کرده کارزارها ‏
شمارهٔ ۲۷ — هر که را حرفتی و عشق بود پیشه ما
شمارهٔ ۴۰ — مطرب به رقص آورده‌ای آن لعبت طناز را
شمارهٔ ۳۷ — که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها
شمارهٔ ۳۵ — ای رفته و نشناخته قدر دل ما را
شمارهٔ ۳۴ — خبر از حی مگر آورده کسی مجنون را
شمارهٔ ۳۶ — کیست که مژده آورد زان مه نوسفر مرا
شمارهٔ ۳۸ — بیا ساقی شراب خوشگواری کرده‌ام پیدا
شمارهٔ ۳۹ — با رخ تو مقابله کرده ام آفتاب را
شمارهٔ ۳۳ — ای بلبل شوریده بکن تازه نفس را
شمارهٔ ۴۱ — پند بیهوده مگو ناصح بیهوش مرا
شمارهٔ ۴۶ — دوری از هم نفسان اندکی از خانه ما
شمارهٔ ۴۴ — گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را
شمارهٔ ۴۷ — سودای پری‌رویان بر هم زده سامان‌ها
شمارهٔ ۴۸ — اگر نه پرده بربسته به رخ آن شاهد رعنا
شمارهٔ ۴۲ — به صید خلق بتان تا گشاده بازو را
شمارهٔ ۴۳ — چند غواص بری گوهر عمانی را
شمارهٔ ۴۵ — جامه پوشید و بیاراست قد رعنا را
شمارهٔ ۵۱ — سینه شد زآتش دل جلوه گه طور مرا
شمارهٔ ۵۰ — از سر ببرد هوش و خرد آن پسر مرا
شمارهٔ ۵۵ — عشق به بندد چو ره هوش را
شمارهٔ ۵۴ — مدد ای عشق که مغلوب هوائیم هوا
شمارهٔ ۴۹ — برفکن از بدن دلا زرق سیه پلاس را
شمارهٔ ۵۳ — دور بادا چشم بد بگشود روی خوب را
شمارهٔ ۵۲ — بی تو با غیر ندانی که چه شد دوش مرا
شمارهٔ ۵۶ — سوی صحرای جنون می‌برم این سودا را
شمارهٔ ۵۷ — در دل و دیده ام ای دلبر جانانه بیا
شمارهٔ ۵۸ — گل هزار است صحن بستان را
شمارهٔ ۶۲ — کرد وقف غیر لعل شکرین خویش را
شمارهٔ ۵۹ — سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مرا
شمارهٔ ۶۴ — گرفتم نوبهارم دست داد و گشت و بستان‌ها
شمارهٔ ۶۰ — چشمت از غمزه زکف برد دل شیدا را
شمارهٔ ۶۳ — تا عشق و رندیست بعالم شعار ما
شمارهٔ ۶۱ — نقش یوسف تا بکی نقاش بر دیوارها
شمارهٔ ۶۹ — داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را
شمارهٔ ۷۱ — درده خبری بما هم امشب
شمارهٔ ۷۰ — خط و زلفت چیست با آن روی همچون آفتاب
شمارهٔ ۶۶ — ای ترک پارسی گو ای ماه مجلس آرا
شمارهٔ ۶۸ — ساقی آن باده در افکند به پیمانه ما
شمارهٔ ۶۷ — به رضا جویی اغیار ز در راند مرا
شمارهٔ ۶۵ — فزون‌تر سوزدم امشب ز هر شب آتشِ سودا
شمارهٔ ۷۲ — به چهره‌ات شده آن زلف مشک‌فام نقاب
شمارهٔ ۷۷ — کاروان گم کرده امشب زاشک مجنون پی در آب
شمارهٔ ۷۹ — فکند آن پنجه داور گهی از راست گاهی چپ
شمارهٔ ۷۳ — دست ساقی آتش افکنده در آب
شمارهٔ ۷۶ — تا برد رنج خمار و تا زداید رنج خواب
شمارهٔ ۷۵ — شدم به مژده وصلت امیدوار امشب
شمارهٔ ۷۸ — منکه پرداخته خانه زاغیار امشب
شمارهٔ ۸۰ — چیست آن رخساره در مشکین نقاب
شمارهٔ ۷۴ — نوبهار است و عروس گل کشید از رخ نقاب
شمارهٔ ۸۴ — چه شکر گویمت ای بخت کارساز امشب
شمارهٔ ۸۶ — ای برق خانه سوز که ابرت بود رکیب
شمارهٔ ۸۱ — یار از ما کناره کرد امشب
شمارهٔ ۸۸ — این چه غوغاست که در چنگ و ربابست امشب
شمارهٔ ۸۳ — دل گم شد و معشوق دل من در سراغ او در طلب
شمارهٔ ۸۲ — بیا که پرده اسرار پاره شد امشب
شمارهٔ ۸۵ — یا ندیمی هذه شیئی عجاب
شمارهٔ ۸۷ — کردار بدان نیاید از خوب
شمارهٔ ۹۴ — گفتی بلب رسانم از اشتیاق جانت
شمارهٔ ۹۲ — و کیف اشکر من حبیب مغاضب
شمارهٔ ۹۳ — آفتاب طلعتت را زلف مشکین شد سحاب
شمارهٔ ۹۱ — شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب
شمارهٔ ۹۵ — که باز در به رخ اهرمن گشاد امشب
شمارهٔ ۹۶ — غنیمت دان دلا این عیش را در بوستان امشب
شمارهٔ ۸۹ — در نهایت نظری بود باغیار امشب
شمارهٔ ۹۰ — من بلبل غریبم و این آشیانان غریب
شمارهٔ ۱۰۱ — ای فتنه چشم سیهت راهزن خواب
شمارهٔ ۹۹ — میان ما و تو الفت حکایتی است عجیب
شمارهٔ ۱۰۰ — هر جای که بدخاک بسربیختم امشب
شمارهٔ ۱۰۳ — به سودای پریشانی‌ست یارب کار من هرشب
شمارهٔ ۹۸ — علی الصباح که ریزد به باغ اشک سحاب
شمارهٔ ۹۷ — دردمندان غم عشق تو را نیست طبیب
شمارهٔ ۱۰۲ — بر آفتاب مکن ماه من حجاب سحاب
شمارهٔ ۱۰۴ — تا چند آیم بر درت با عجز و لابه نیم‌شب
شمارهٔ ۱۰۷ — ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست
شمارهٔ ۱۱۱ — با نکویان عاشقان را آشنایی مشکلست
شمارهٔ ۱۰۹ — چه نان‌ها خوردم از خوان محبت
شمارهٔ ۱۰۵ — ای خرد طفلی از دبستانت
شمارهٔ ۱۱۲ — گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت
شمارهٔ ۱۰۶ — جز عشق من بی‌سر و پا را هنری نیست
شمارهٔ ۱۰۸ — ای طلعت محبوب ازل را زتو مرآت
شمارهٔ ۱۱۰ — اگر این نکهت از آن طره چین در چین است
شمارهٔ ۱۱۳ — حسن آن گوهر که عمانیش نیست
شمارهٔ ۱۱۷ — وعدهٔ قتلم دهی پیوسته و دشوار نیست
شمارهٔ ۱۱۶ — پری گذشت ازین کوچه یا ملک می‌رفت
شمارهٔ ۱۱۵ — هر رهروی که خار مغیلان بپای اوست
شمارهٔ ۱۱۴ — خون ریخته و به فکر یغماست
شمارهٔ ۱۱۹ — ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت
شمارهٔ ۱۱۸ — مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست
شمارهٔ ۱۲۰ — بی تو یکشب گر سرم بر بستر است
شمارهٔ ۱۲۴ — جامه کعبه چو خم موی تست
شمارهٔ ۱۲۵ — هر کرا عشق در کمند انداخت
شمارهٔ ۱۲۱ — دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست
شمارهٔ ۱۲۲ — زینهار از دو ترک خونخوارت
شمارهٔ ۱۲۸ — بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست
شمارهٔ ۱۲۶ — دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبت
شمارهٔ ۱۲۳ — گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست
شمارهٔ ۱۲۷ — آن را که کشوری بنگاهی مسلم است
شمارهٔ ۱۳۰ — خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت
شمارهٔ ۱۳۴ — آمد زدرم خراب و سرمست
شمارهٔ ۱۳۲ — عشق بتان حاصل ایام ماست
شمارهٔ ۱۳۵ — جا کرده میان جان من دوست
شمارهٔ ۱۳۶ — دید چو دیده دو بین در همه روشناییت
شمارهٔ ۱۳۱ — تا خم و خمخانه بدست علیست
شمارهٔ ۱۳۳ — مستی عشق به جز غمزهٔ چشمان تو نیست
شمارهٔ ۱۲۹ — آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است
شمارهٔ ۱۴۲ — عندلیبا در چمن آوازه آواز تست
شمارهٔ ۱۳۹ — پیرانه سر هوای جوانی بسر مراست
شمارهٔ ۱۳۸ — خلقت هر چیز از آب و گل است
شمارهٔ ۱۴۰ — خورشید رخت زیر خم زلف نهانست
شمارهٔ ۱۴۳ — از شعله آه من جهان سوخت
شمارهٔ ۱۳۷ — مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت
شمارهٔ ۱۴۱ — ای سر زلف سیه هم دست و همدستان تراست
شمارهٔ ۱۴۴ — نام جانرا نتوان برد که جانان اینجاست
شمارهٔ ۱۵۱ — ز لولیان چو بتم شاهدی به شنگی نیست
شمارهٔ ۱۴۸ — تو را سری در آن موی میان هست
شمارهٔ ۱۴۶ — دلی که روز و شبان از پی نظر می‌گشت
شمارهٔ ۱۴۵ — چه خون‌ها ریختی ساقی ز چشم فتنه‌انگیزت
شمارهٔ ۱۵۰ — هر کرا خسرو دل در گرو شیرین است
شمارهٔ ۱۴۹ — مرا تو حاصل گفتاری از جهان ای دوست
شمارهٔ ۱۴۷ — به غیر ساحت لیلی اگرچه صحرایی‌ست
شمارهٔ ۱۵۲ — مگر لیلی میان کاروان است
شمارهٔ ۱۵۹ — لبش هنوز ز طفلی نشسته از شیر است
شمارهٔ ۱۵۸ — ای قضا و قدر اِستاده به حکم و رایَت،
شمارهٔ ۱۵۵ — وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست
شمارهٔ ۱۵۴ — چشمه خور برای دیدن نیست
شمارهٔ ۱۵۶ — بت پرستنده بت رویت
شمارهٔ ۱۶۰ — دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت
شمارهٔ ۱۵۳ — بهای عشق که داند که در جهان چند است
شمارهٔ ۱۵۷ — این شکل بشر زمشکلاتست
شمارهٔ ۱۶۵ — هر غیر که بنگری زیار است
شمارهٔ ۱۶۸ — آن فتنه زانجمن چو برخاست
شمارهٔ ۱۶۱ — خار ره عشق بوستان است
شمارهٔ ۱۶۳ — هر کرا چشم هر نفس بکسی است
شمارهٔ ۱۶۶ — ما را بجز شراب محبت شراب نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست
شمارهٔ ۱۶۴ — ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست
شمارهٔ ۱۶۷ — منظر روی بتان قبله اهل نظر است
شمارهٔ ۱۷۵ — ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت
شمارهٔ ۱۷۴ — سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت
شمارهٔ ۱۷۶ — خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت
شمارهٔ ۱۷۲ — گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست
شمارهٔ ۱۷۳ — بیداری خیال تو از خواب خوشترست
شمارهٔ ۱۷۱ — عقرب زلف کجت بماه قرین است
شمارهٔ ۱۷۰ — مجوی چشمه حیوان به جان طلب لب دوست
شمارهٔ ۱۶۹ — جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست
شمارهٔ ۱۷۸ — گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت
شمارهٔ ۱۷۷ — یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست
شمارهٔ ۱۷۹ — زهجر زلف تو گفتم شبی کنیم شکایت
شمارهٔ ۱۸۱ — اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت
شمارهٔ ۱۸۳ — آن غمی را که کران نیست غم حرمانست
شمارهٔ ۱۸۴ — هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است
شمارهٔ ۱۸۲ — مرا که هجر تو در ششدر هلاک انداخت
شمارهٔ ۱۸۰ — ز عشق روی تو هر کو مرا نمود ملامت
شمارهٔ ۱۸۶ — روز قیامت است که امشب بپای خاست
شمارهٔ ۱۹۰ — بوفایت یکی از خیل نکورویان نیست
شمارهٔ ۱۸۵ — لعل شکربار یار من نمکین است
شمارهٔ ۱۸۷ — خضر را راه بسرچشمه حیوان تو نیست
شمارهٔ ۱۸۸ — کرده در غنچه نهان تنگ شکر کاین دهنست
شمارهٔ ۱۹۱ — سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت
شمارهٔ ۱۹۲ — زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست
شمارهٔ ۱۸۹ — به پیر میفروشان بر بشارت
شمارهٔ ۲۰۰ — من بخود مشغول و یار از دست رفت
شمارهٔ ۱۹۳ — از این آتش که عشقت در من افروخت
شمارهٔ ۱۹۵ — تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است
شمارهٔ ۱۹۹ — خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است
شمارهٔ ۱۹۶ — فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت
شمارهٔ ۱۹۷ — المنة لله که ز نو عهد بهار است
شمارهٔ ۱۹۴ — مرا کان لب شراب سلسبیل است
شمارهٔ ۱۹۸ — دوست به خلوتگه دل برنشست
شمارهٔ ۲۰۴ — سرو چالاکی اگر سروی به رفتار آمده است
شمارهٔ ۲۰۷ — فتنه کی از قد موزون تو چالاک‌تر است
شمارهٔ ۲۰۵ — آدمی وار عیان گشت و پری وار برفت
شمارهٔ ۲۰۱ — به کمانِ ابروان بست دو زلف چون کمندت
شمارهٔ ۲۰۳ — بی‌تو نتوانم نشستن تاب تنهاییم نیست
شمارهٔ ۲۰۸ — بیدردی ای دل من و گوئی طبیب نیست
شمارهٔ ۲۰۶ — حقا که ملامتگر روی تو ندیده است
شمارهٔ ۲۰۲ — غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست
شمارهٔ ۲۰۹ — سودابه خم گیسو ضحاک لب نوشت
شمارهٔ ۲۱۳ — جلوه صبح ازل یک پرتوی از روی اوست
شمارهٔ ۲۱۵ — باز با ما رقیب عربده داشت
شمارهٔ ۲۱۶ — دریغ نعمت وصل بتان که در گذر است
شمارهٔ ۲۱۴ — زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت
شمارهٔ ۲۱۰ — فکرم دقیق گشت بسی در میان دوست
شمارهٔ ۲۱۱ — آهسته ران خدا را جانها فدای جانت
شمارهٔ ۲۱۲ — مرا که زلف تو آشفته کرد و چشم تو مست
شمارهٔ ۲۱۸ — صیاد زد به تیرم و بالم شکست و رفت
شمارهٔ ۲۲۳ — دریغ و درد که جان را سر مهاجرت است
شمارهٔ ۲۲۲ — ساقی قدحی در ده از باده انگورت
شمارهٔ ۲۱۷ — کاش پاینده شدی وصل تو چون هجرانت
شمارهٔ ۲۱۹ — ای خوش آن عاشق بدنام که او نام نداشت
شمارهٔ ۲۲۰ — زاهد که همی گفت می ناب حرام است
شمارهٔ ۲۲۱ — ای ترک گر آزردن دلهات خیالست
شمارهٔ ۲۲۴ — محکی در میان دشمن و دوست
شمارهٔ ۲۲۶ — زلف تو یکجهان پریشان داشت
شمارهٔ ۲۳۲ — برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت
شمارهٔ ۲۲۸ — بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت
شمارهٔ ۲۲۵ — خاطرت هست که جز یاد در تو خاطر نیست
شمارهٔ ۲۲۷ — این دود که دوش از دل سودازده برخاست
شمارهٔ ۲۳۰ — یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست
شمارهٔ ۲۳۱ — گلم میار خدا را تو باغبان عنایت
شمارهٔ ۲۲۹ — از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است
شمارهٔ ۲۳۹ — هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت
شمارهٔ ۲۳۳ — هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت
شمارهٔ ۲۳۷ — آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست
شمارهٔ ۲۴۰ — زینهار از دهان شیرینت
شمارهٔ ۲۳۵ — از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت
شمارهٔ ۲۳۶ — تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت
شمارهٔ ۲۳۸ — گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت
شمارهٔ ۲۳۴ — این کجکله ترک قزلباش کدامست
شمارهٔ ۲۴۸ — ای ماه و خور از آینه داران جمالت
شمارهٔ ۲۴۳ — نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست
شمارهٔ ۲۴۲ — من کیستم که وصف کنم از جمال دوست
شمارهٔ ۲۴۶ — چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت
شمارهٔ ۲۴۵ — گلزار مگوئید که قصری زبهشت است
شمارهٔ ۲۴۱ — شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست
شمارهٔ ۲۴۴ — ای قافله‌سالار ز لیلی خبری نیست
شمارهٔ ۲۴۷ — رسید از عالم غیبم بشارت
شمارهٔ ۲۵۲ — نقش رخ یار سرو قامت
شمارهٔ ۲۵۱ — عشق است که بر درد دل خسته طبیب است
شمارهٔ ۲۵۵ — تا چمن پیرایه از گلهای صحرائی ببست
شمارهٔ ۲۴۹ — سود ره عشق چیست جمله زیان است
شمارهٔ ۲۵۴ — چون کنم با سر که سامانیم نیست
شمارهٔ ۲۵۰ — دانی چه تمیز است میان تن و جانت
شمارهٔ ۲۵۶ — مرا جز عشق و سودای تو دین نیست
شمارهٔ ۲۵۳ — تیغ بکف میرسد شاهد غضبان کیست
شمارهٔ ۲۵۹ — بدل رسید سحر پیکی از دیار محبت
شمارهٔ ۲۶۳ — اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست
شمارهٔ ۲۶۲ — ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست
شمارهٔ ۲۶۱ — زعمر رفته دارم بس ندامت
شمارهٔ ۲۶۴ — سرو و گل گوئی از چمن برخاست
شمارهٔ ۲۵۷ — آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت
شمارهٔ ۲۶۰ — از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوست
شمارهٔ ۲۵۸ — تو را که یوسف اندر چهِ زنخدان است
شمارهٔ ۲۷۲ — آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است
شمارهٔ ۲۶۷ — عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست
شمارهٔ ۲۷۰ — در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست
شمارهٔ ۲۶۹ — مرا بساخت میخانه تا که راهی هست
شمارهٔ ۲۶۸ — این فتنه که چشم تو برانگیخت
شمارهٔ ۲۶۶ — بمددکاری عشقت زهوس شاید رست
شمارهٔ ۲۶۵ — ساقیا می که سلخ شبان است
شمارهٔ ۲۷۱ — هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت
شمارهٔ ۲۷۳ — سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت
شمارهٔ ۲۷۷ — رعنا غزالم فصل بهار است
شمارهٔ ۲۷۶ — ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت
شمارهٔ ۲۸۰ — ترک من زلف سمن‌سا چو به رخ بربشکست
شمارهٔ ۲۷۴ — آتشین روی تو را زلف نگویم دود است
شمارهٔ ۲۷۸ — بلای جان من خسته سرو بالائیست
شمارهٔ ۲۷۹ — از عالمش چه غم که خداوند یار اوست
شمارهٔ ۲۷۵ — مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت
شمارهٔ ۲۸۲ — پسته دهن بسته زخندیدنت
شمارهٔ ۲۸۶ — تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است
شمارهٔ ۲۸۳ — رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت
شمارهٔ ۲۸۷ — ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت
شمارهٔ ۲۸۴ — خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت
شمارهٔ ۲۸۸ — از سر کوی تو هرکو به سلامت می‌رفت
شمارهٔ ۲۸۱ — شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست
شمارهٔ ۲۸۵ — نوبهاری ظریف و دل بند است
شمارهٔ ۲۹۰ — گفتم این لاله است گفت از داغداران منست
شمارهٔ ۲۹۱ — ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت
شمارهٔ ۲۹۳ — از برم آن سرو خرامان گذشت
شمارهٔ ۲۹۶ — مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت
شمارهٔ ۲۹۵ — کیم من تا توانم دهر زد از هستی به درگاهت
شمارهٔ ۲۹۴ — زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست
شمارهٔ ۲۹۲ — چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست
شمارهٔ ۲۸۹ — ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست
شمارهٔ ۲۹۸ — منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت
شمارهٔ ۳۰۳ — اندر حریم حسن بتان غیر ناز نیست
شمارهٔ ۲۹۹ — این روز پی خجسته میلاد احمد است
شمارهٔ ۳۰۲ — خون همه آفاق بخوردی و بست نیست
شمارهٔ ۳۰۴ — در گوش به جز عشق توام زمزمه‌ای نیست
شمارهٔ ۳۰۱ — ماه من ماه را نخستین است
شمارهٔ ۳۰۰ — فحش شیرین زلعل شکرخاست
شمارهٔ ۲۹۷ — تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است
شمارهٔ ۳۰۹ — مؤذن میخانه زد بانگ صبوح
شمارهٔ ۳۱۰ — وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ
شمارهٔ ۳۰۵ — گویند بهار است و جهان رشک بهشت است
شمارهٔ ۳۰۷ — زردی روی مرا آن رخ گلگون باعث
شمارهٔ ۳۰۶ — گرچه جهان خرم است و فصل بهار است
شمارهٔ ۳۱۱ — پرده بگرفت زرخ آن گل رعنا گستاخ
شمارهٔ ۳۰۸ — تو آن شهی که ز افلاکیان ستانی باج
شمارهٔ ۳۱۲ — هر که از عین امتحان بیند
شمارهٔ ۳۱۸ — آن کیست تا بر گوش جان پیغام جانان آورد
شمارهٔ ۳۲۰ — اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید
شمارهٔ ۳۱۹ — وه که دوشم بچمن یاری و دمسازی بود
شمارهٔ ۳۱۵ — رندی که او بکوی مغان ره نشین بود
شمارهٔ ۳۱۳ — هرکه ما را خراب می‌داند
شمارهٔ ۳۱۴ — ای خوش آن صیدی که صیاد باورام بود
شمارهٔ ۳۱۶ — زلف او چون بجان درآویزد
شمارهٔ ۳۱۷ — آن چه گل بود که در شهر ز بستان آمد
شمارهٔ ۳۲۲ — اگر بسینه دل دغدار من باشد
شمارهٔ ۳۲۴ — گدای میکده در دست جام جم دارد
شمارهٔ ۳۲۶ — یکدم آنرا که فراغت زدو عالم باشد
شمارهٔ ۳۲۵ — لبت به بوسه اهل هوس نشان گردید
شمارهٔ ۳۲۷ — امشب دل دیوانه غوغای دگر دارد
شمارهٔ ۳۲۸ — عجب که بی تو شبی عاشقان بیاسایند
شمارهٔ ۳۲۱ — بی شایبه زنگ ازدل دیدار تو بزداید
شمارهٔ ۳۲۳ — اگر چو شمع ز تو آتشم به سینه نبود
شمارهٔ ۳۳۵ — باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند
شمارهٔ ۳۳۲ — کالای جان نه چیزی‌ست کِش سرسری توان داد
شمارهٔ ۳۲۹ — با اینکه چشمانت به دل خنجر بسی بشکسته‌اند
شمارهٔ ۳۳۶ — سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید
شمارهٔ ۳۳۱ — یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد
شمارهٔ ۳۳۴ — چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد
شمارهٔ ۳۳۰ — دیدی دلا که اهل جهان را وفا نبود
شمارهٔ ۳۳۳ — خطا بر دوست بگرفتی خطا بود
شمارهٔ ۳۳۸ — اگر عقد می‌فروشت ز شراب حل نسازد
شمارهٔ ۳۳۹ — زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود
شمارهٔ ۳۴۰ — مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود
شمارهٔ ۳۴۱ — نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد
شمارهٔ ۳۴۴ — گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد
شمارهٔ ۳۳۷ — به جنب قامت تو سرو را قیام نماند
شمارهٔ ۳۴۳ — گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند
شمارهٔ ۳۴۲ — ای خوش آن شب که شود روز ، ز در یار درآید
شمارهٔ ۳۵۰ — این زنده‌رود دیده ز بس آب می‌دهد
شمارهٔ ۳۴۹ — آنان که حجاب تن و جان را بدریدند
شمارهٔ ۳۴۷ — خیل ترکان چو بشهر از پی یغما آیند
شمارهٔ ۳۵۱ — رندان خرابات در میکده بستند
شمارهٔ ۳۵۲ — در همه عمر ار شبی وصل میسر شود
شمارهٔ ۳۴۵ — وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید
شمارهٔ ۳۴۸ — مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند
شمارهٔ ۳۴۶ — نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد
شمارهٔ ۳۵۸ — تو آن نه ای که جفای تو دل بیازارد
شمارهٔ ۳۵۷ — هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشد
شمارهٔ ۳۵۴ — دردیست غم عشق که درمان نپذیرد
شمارهٔ ۳۵۹ — تنگست حرم سر زخرابات برآرید
شمارهٔ ۳۵۳ — عجب مکن گرت آن ترک سیم‌تن بکشد
شمارهٔ ۳۵۶ — خامه تا نقش تو مصور کرد
شمارهٔ ۳۵۵ — بده ساقیا باده زآن جام سرمد
شمارهٔ ۳۶۰ — ساقیا زان می کهنه که مه نو سرزد
شمارهٔ ۳۶۸ — بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزد
شمارهٔ ۳۶۴ — بلا مفتون بالای تو باشد
شمارهٔ ۳۶۶ — تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زد
شمارهٔ ۳۶۵ — کسی سر از قدم یار برنمی‌گیرد
شمارهٔ ۳۶۱ — ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند
شمارهٔ ۳۶۲ — شمعی چو تو می‌باید تا بزم بیاراید
شمارهٔ ۳۶۷ — هر کرا عشق نهانی به زبان می‌آید
شمارهٔ ۳۶۳ — آئی چو در قیامت محشر بهم برآید
شمارهٔ ۳۷۴ — عشق نگوئی که بر قرار نماند
شمارهٔ ۳۷۵ — شکر از لعل تو گفتم که نشانی دارد
شمارهٔ ۳۷۰ — عاشقی را کز لب لعلی شرابش می‌دهند
شمارهٔ ۳۷۶ — اگر آن ترک سیه‌چشم به شیراز آید
شمارهٔ ۳۷۱ — نیک باشد هر آنچه یار کند
شمارهٔ ۳۷۳ — اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد
شمارهٔ ۳۷۲ — جان میدهم بسوغات باد ار پیامت آرد
شمارهٔ ۳۶۹ — طرب ایبلبلان بهار آمد
شمارهٔ ۳۷۸ — با قامت تو باغبان سرو صنوبر برکند
شمارهٔ ۳۸۰ — خوابم چو با خیال جمالت یکی شود
شمارهٔ ۳۸۴ — تنها نه ترک بچه من تندخو بود
شمارهٔ ۳۸۱ — آندم که زنم از عشق فرخنده دمی باشد
شمارهٔ ۳۷۷ — گر سرو چو بالای تو چالاک نباشد
شمارهٔ ۳۸۳ — هر که در گلشن دل سرو سمن بردارد
شمارهٔ ۳۸۲ — المنة لله که شب هجر سرآمد
شمارهٔ ۳۷۹ — پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد
شمارهٔ ۳۸۶ — اگر آه مرا اندر شب هجران اثر باشد
شمارهٔ ۳۸۷ — برون از دیده غواص صد دریای خون آمد
شمارهٔ ۳۸۹ — عاشقان را بسر ار تیر بلا میبارند
شمارهٔ ۳۸۸ — اگر آن ماه پیکر پرده از رخسار برگیرد
شمارهٔ ۳۸۵ — ترک من چون سر آن زلف معنبر شکند
شمارهٔ ۳۹۲ — زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود
شمارهٔ ۳۹۰ — دل سودازده را کار به سامان نرسد
شمارهٔ ۳۹۱ — دوستان دلبر بدست افتاد دستی برزنید
شمارهٔ ۳۹۳ — چو یاد زلف توام در ضمیر می‌آید
شمارهٔ ۳۹۵ — زآن غنچه که از پرده به یک بار برآمد
شمارهٔ ۳۹۶ — آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند
شمارهٔ ۳۹۴ — دلبر از کین بنگر با من دلداده چه کرد
شمارهٔ ۳۹۹ — تا رود جان از تن ما می‌رود
شمارهٔ ۴۰۰ — هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد
شمارهٔ ۳۹۷ — از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد
شمارهٔ ۳۹۸ — مغبچگان گرد مغان صف زنید
شمارهٔ ۴۰۳ — مستان تو از جام ازل باده خورانند
شمارهٔ ۴۰۴ — تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود
شمارهٔ ۴۰۶ — فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید
شمارهٔ ۴۰۲ — زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد
شمارهٔ ۴۰۷ — از پی عقل دویدم بدبستانی چند
شمارهٔ ۴۰۱ — گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد
شمارهٔ ۴۰۵ — روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد
شمارهٔ ۴۰۸ — تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند
شمارهٔ ۴۱۴ — ماه در زلف سیاهش نگرید
شمارهٔ ۴۱۳ — فردا که شهیدان تو در حشر بیارند
شمارهٔ ۴۱۶ — سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد
شمارهٔ ۴۱۵ — کشتن عاشق اگر عِقاب ندارد
شمارهٔ ۴۱۱ — مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند
شمارهٔ ۴۰۹ — ایدل غم عشق ریشه ات کند
شمارهٔ ۴۱۲ — مطرب امشب راه دیگر می‌زند
شمارهٔ ۴۱۰ — ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد
شمارهٔ ۴۱۷ — جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد
شمارهٔ ۴۲۰ — خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود
شمارهٔ ۴۱۹ — ز نمک ندیده بودم که کسی شکر بریزد
شمارهٔ ۴۱۸ — هر کرا نقش بجانست کی از دل برود
شمارهٔ ۴۲۳ — چه برخیزد از این سودا کزو دایم شرر خیزد
شمارهٔ ۴۲۲ — عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و درد
شمارهٔ ۴۲۱ — آمد رمضان و در میخانه ببستند
شمارهٔ ۴۲۴ — دوست بیدوست بگلشن بتماشا نرود
شمارهٔ ۴۳۰ — صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند
شمارهٔ ۴۲۹ — ساقیا باده که ایام طرب می‌آید
شمارهٔ ۴۳۲ — سفری چون سفر عشق خطرناک نبود
شمارهٔ ۴۲۵ — اگر زلف دلاویزش صبا وقتی برافشاند
شمارهٔ ۴۳۱ — از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد
شمارهٔ ۴۲۸ — خیمه را لیلی چو بالا می‌کند
شمارهٔ ۴۲۷ — آزار اگر از یار است آزار نباشد
شمارهٔ ۴۲۶ — روزی که آن پری ز نظرها نهان شود
شمارهٔ ۴۳۴ — دل که چندی از علایق رسته بود
شمارهٔ ۴۴۰ — دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد
شمارهٔ ۴۳۳ — عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد
شمارهٔ ۴۳۵ — این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند
شمارهٔ ۴۳۹ — دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید
شمارهٔ ۴۳۷ — آن مست که در میکده مستانه بگرید
شمارهٔ ۴۳۶ — در ساغر اگر بادهٔ گلنار بخندد
شمارهٔ ۴۳۸ — آتشی میلی به بالا می‌کند
شمارهٔ ۴۴۳ — حال دل گشته دگرگون یا رب این سودا چه بود
شمارهٔ ۴۴۲ — خضر گر خوش زندگانی می‌کند
شمارهٔ ۴۴۵ — بی تو ای قوت روان دل را قوت نبود
شمارهٔ ۴۴۶ — چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می‌افتد
شمارهٔ ۴۴۴ — زهر کناره بیغمای گل چه میکوشند
شمارهٔ ۴۴۸ — شوخ چشمان دلی چو بخراشند
شمارهٔ ۴۴۱ — دلم جز دوست منظوری ندارد
شمارهٔ ۴۴۷ — دوش بی لعل تو صد ره بلبم جان آمد
شمارهٔ ۴۵۳ — دوستان زود از این شهر کناری گیرید
شمارهٔ ۴۵۲ — آزادگان به قید تعلق کم اوفتند
شمارهٔ ۴۵۴ — شاهدان گیسو چلیپا می‌کنند
شمارهٔ ۴۵۰ — ساقی امشب ز رخت نور دگر می‌تابد
شمارهٔ ۴۵۱ — طایف کعبه گر شبی بر حرم تو بگذرد
شمارهٔ ۴۵۶ — تکوین خیر و شر نه زشمس و قمر بود
شمارهٔ ۴۴۹ — بتان که دشمن دین از کرشمه و نازند
شمارهٔ ۴۵۵ — زلفت اصراری که در آزار مردم می‌کند
شمارهٔ ۴۶۴ — رقیب دعوی عامی بصحن بستان کرد
شمارهٔ ۴۵۸ — زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتد
شمارهٔ ۴۵۷ — خنک آنقوم که در کف می روشن دارند
شمارهٔ ۴۵۹ — آن چه گردون که چنین اختر تابان دارد
شمارهٔ ۴۶۱ — مرغ نوآموز تنگ حوصله باشد
شمارهٔ ۴۶۰ — معاشران دغل صاف عشق می‌نوشند
شمارهٔ ۴۶۳ — ز باغ وصل تو بوی فراق می‌آید
شمارهٔ ۴۶۲ — یار با ما در انجمن باشد
شمارهٔ ۴۷۰ — گرجان نبود زنده بجانانه توان بود
شمارهٔ ۴۷۱ — تا مهم از خانه سر بر می‌زند
شمارهٔ ۴۶۵ — قضای عشرت ماه صیام باید کرد
شمارهٔ ۴۶۶ — دلی زینش مژه گر جراحتی دارد
شمارهٔ ۴۶۸ — عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد
شمارهٔ ۴۶۹ — گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند
شمارهٔ ۴۶۷ — مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد
شمارهٔ ۴۷۲ — وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند
شمارهٔ ۴۷۸ — گر اهل عقل کار به تدبیر بسته‌اند
شمارهٔ ۴۷۳ — زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند
شمارهٔ ۴۸۰ — پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآید
شمارهٔ ۴۷۴ — بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد
شمارهٔ ۴۷۹ — این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کند
شمارهٔ ۴۷۵ — آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید
شمارهٔ ۴۷۶ — شیخ زدین شه زاحتشام بنازد
شمارهٔ ۴۷۷ — زلیلی حسن کس افزون ندارد
شمارهٔ ۴۸۶ — خیزید و به می دفتر پرهیز بشویید
شمارهٔ ۴۸۸ — عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد
شمارهٔ ۴۸۴ — دل دیوانه ز زلفت چو رها می‌گردد
شمارهٔ ۴۸۱ — باز در پرده دل پرتو دلدار رسید
شمارهٔ ۴۸۳ — مگر که شهر دگر باز در نظر دارد
شمارهٔ ۴۸۷ — روزگاری‌ست که ارباب ریا معتبرند
شمارهٔ ۴۸۲ — دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد
شمارهٔ ۴۸۵ — عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود
شمارهٔ ۴۹۶ — عاشق از جور بتان گرچه ملالی دارد
شمارهٔ ۴۹۰ — نفس وصل تو تمنا می‌کند
شمارهٔ ۴۸۹ — هر که با موی و میان تو میانی دارد
شمارهٔ ۴۹۱ — نقاب از زلف مشکین چون به روی چون قمر بندد
شمارهٔ ۴۹۵ — فرخنده بسملی که به تیر نظر کشد
شمارهٔ ۴۹۲ — در سینه بازم آتش نمرود می‌رود
شمارهٔ ۴۹۴ — کس نمک با شکر برآمیزد
شمارهٔ ۴۹۳ — زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند
شمارهٔ ۵۰۰ — بسکه برخاست مرا از دل غمفرسا دود
شمارهٔ ۴۹۷ — رفته صبا پیرامنش کز خواب بیدارش کند
شمارهٔ ۴۹۸ — نقاش صنع کاین همه نقش و نگار کرد
شمارهٔ ۴۹۹ — ساقی ز جام کشف از این راز می‌کند
شمارهٔ ۵۰۴ — در آن مقام که در جلوه ماه من باشد
شمارهٔ ۵۰۱ — باد گل بوی سحر مژده زبستان آورد
شمارهٔ ۵۰۳ — اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند
شمارهٔ ۵۰۲ — سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید
شمارهٔ ۵۰۵ — شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند
شمارهٔ ۵۰۷ — بُوَد آیا که گلِ نو به چمن باز آید
شمارهٔ ۵۰۹ — طرب آن نیست که ایام بهاری برسد
شمارهٔ ۵۰۸ — آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود
شمارهٔ ۵۱۰ — ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود
شمارهٔ ۵۱۲ — از سر چو کله در برم آن ترک براندازد
شمارهٔ ۵۰۶ — اسیر عشق شدن عقل را قرار نبود
شمارهٔ ۵۱۱ — میخوارگان بساط طرب چون بگسترند
شمارهٔ ۵۱۵ — آنان که بشمع تو پروانه صفت سوزند
شمارهٔ ۵۱۸ — نفس باد بهاری دم عیسی دارد
شمارهٔ ۵۱۷ — ساقیا باده که ایام طربناک آمد
شمارهٔ ۵۱۴ — آنکه گفتی که بلب سر نهانی دارد
شمارهٔ ۵۱۶ — عشق گفتی گنهست و گنهی باید کرد
شمارهٔ ۵۱۹ — می‌فروشان مددی کار ز حد مشکل شد
شمارهٔ ۵۲۰ — باده صافی شد و گل پرده زرخسار افکند
شمارهٔ ۵۱۳ — عشق آن باشد که عاشق را زعالم باز دارد
شمارهٔ ۵۲۴ — ببزم جلوه گر ار روی ماه من باشد
شمارهٔ ۵۲۳ — یاد آن نوشین دهانم کام شیرین می‌کند
شمارهٔ ۵۲۶ — آفرینش را گروهی چار گوهر گفته‌اند
شمارهٔ ۵۲۲ — بوالهوسان گرد تو غوغا کنند
شمارهٔ ۵۲۵ — مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید
شمارهٔ ۵۲۷ — عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد
شمارهٔ ۵۲۸ — عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد
شمارهٔ ۵۲۱ — بعهد عشق کجا شیخ و پارسا ماند
شمارهٔ ۵۳۶ — شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد
شمارهٔ ۵۳۵ — بُوَد آیا که ز ما پیر مغان یاد کند؟
شمارهٔ ۵۳۳ — تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند
شمارهٔ ۵۳۱ — کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود
شمارهٔ ۵۳۲ — شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد
شمارهٔ ۵۳۴ — دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند
شمارهٔ ۵۳۰ — همگی دشمن جان آفت دینند و دلند
شمارهٔ ۵۲۹ — ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود
شمارهٔ ۵۳۷ — به خود پیرایه چون آن سرو سیم‌اندام می‌بندد
شمارهٔ ۵۳۸ — مطرب نوا بپرده عشاق ساز کرد
شمارهٔ ۵۳۹ — یکجهان غم زچه در سینه تنگم جا کرد
شمارهٔ ۵۴۳ — کمتر بنفشه بوی کن ای غیرت بهار
شمارهٔ ۵۴۱ — دارم بسر زباده دوشین بسی خمار
شمارهٔ ۵۴۲ — خیمه زد لیلی گلی باز به طرف گلزار
شمارهٔ ۵۴۰ — ای بهشتی گاه حوری گه پری گاهی بشر
شمارهٔ ۵۴۴ — ای بچین سر زلفت دل عشاق اسیر
شمارهٔ ۵۴۹ — با تیغ بر سرم تاخت آن ترک ماه منظر
شمارهٔ ۵۵۲ — پیمان بغیر بسته و عهدم شکست یار
شمارهٔ ۵۴۷ — فوج مژگان از اشارات دو چشمت ای پسر
شمارهٔ ۵۴۶ — بخور مجلس عاشق نه از عود است و نه عنبر
شمارهٔ ۵۴۸ — خواند دل حورت و شد معترف اینک به قصور
شمارهٔ ۵۵۰ — بس خون بی گناهش در سینه بود مدغم
شمارهٔ ۵۵۱ — وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار
شمارهٔ ۵۴۵ — آهوی تو شیر کرده نخجیر
شمارهٔ ۵۵۵ — یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار
شمارهٔ ۵۵۳ — نه گلشن است از شرر برق در خطر
شمارهٔ ۵۵۶ — ای چشم بدان زدیدنت دور
شمارهٔ ۵۶۰ — چه ای زلف که گه مشگ دهی گه عنبر
شمارهٔ ۵۵۷ — وه که مطرب بود امشب به سر رای دگر
شمارهٔ ۵۵۹ — دیده برهم ننهم جز به حضور اغیار
شمارهٔ ۵۵۸ — ای کلک قضا را خط تو حاصل تحریر
شمارهٔ ۵۵۴ — تا بدبستان دل عشق شد آموزگار
شمارهٔ ۵۶۶ — زینهار ای معاشران زنهار
شمارهٔ ۵۶۵ — دیده نظر باز و رخت بی نظیر
شمارهٔ ۵۶۷ — زآن صافی صوفی زآن درد صفا پرور
شمارهٔ ۵۶۸ — کی شنیدستی هلالی خیزد از بدر منیر
شمارهٔ ۵۶۱ — باغبانا زحسد چند فرو بندی در
شمارهٔ ۵۶۲ — زشهر تا مه بیمهر من شده است مسافر
شمارهٔ ۵۶۳ — پسته خندان گشود و لعل شکربار
شمارهٔ ۵۶۴ — بی گل رویت یکیست بوی گل و نیش خار
شمارهٔ ۵۶۹ — خرامد گر بفرخار آن بت مهروی و مه پیکر
شمارهٔ ۵۷۰ — عقل را از جنون بنه زنجیر
شمارهٔ ۵۷۱ — غمزه بود مست و نظر هوشیار
شمارهٔ ۵۷۵ — دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار
شمارهٔ ۵۷۶ — منم بگرفته دل از وصل دلبر
شمارهٔ ۵۷۲ — گرفت پرده ز رخسار شاهد منظور
شمارهٔ ۵۷۴ — هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور
شمارهٔ ۵۷۳ — گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور
شمارهٔ ۵۸۰ — شب قدر است این یا صبح نوروز
شمارهٔ ۵۷۹ — ای به بالات راست کسوت ناز
شمارهٔ ۵۸۱ — پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز
شمارهٔ ۵۸۴ — حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز
شمارهٔ ۵۸۳ — از جهان و جهانیان بگریز
شمارهٔ ۵۷۸ — عشق کرد آدم از ملک ممتاز
شمارهٔ ۵۷۷ — بحث حکمت چه می‌کنی برخیز
شمارهٔ ۵۸۲ — از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز
شمارهٔ ۵۸۹ — ای ساقی آتش‌دست زآن آب شرار‌انگیز
شمارهٔ ۵۹۲ — درد چون دادی طبیب از ناتوان خود بپرس
شمارهٔ ۵۸۵ — تا چند نافه ریزی از آن زلف مشک بیز
شمارهٔ ۵۸۸ — خیز ای کمند آه و در زلف او درآویز
شمارهٔ ۵۸۶ — امشب ایشمع انجمن افروز
شمارهٔ ۵۹۰ — بساز مطرب مجلس نوای شورانگیز
شمارهٔ ۵۸۷ — بر گل فشاند غالیه از زلف مشک بیز
شمارهٔ ۵۹۱ — آن را که با تو نیست مجال کنار و بوس
شمارهٔ ۵۹۳ — دل چو افغان برکشد پروا نمیدارد زکس
شمارهٔ ۵۹۵ — نبرد ره به کوی لیلی کس
شمارهٔ ۵۹۴ — رتبه عشق برونست زادراک قیاس
شمارهٔ ۶۰۰ — شهد آن بوسه که خوردم زلب شیرینش
شمارهٔ ۵۹۷ — در آبحلقه مستان زننگ و نام مترس
شمارهٔ ۵۹۸ — کی در بهاران دیده ای بلبل فرو بندد نفس
شمارهٔ ۵۹۹ — حذر از تیر آن ترک قزلباش
شمارهٔ ۵۹۶ — رفت صیاد و مرا بگذاشت تنها در قفس
شمارهٔ ۶۰۷ — تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش
شمارهٔ ۶۰۳ — هر کرا خواندی از نکویانش
شمارهٔ ۶۰۸ — حدیثی دیگری کرده مگر گوش
شمارهٔ ۶۰۱ — آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش
شمارهٔ ۶۰۵ — هر کرا بار میدهد یارش
شمارهٔ ۶۰۶ — ساقیا مستند چشمانت دمی هشیار باش
شمارهٔ ۶۰۲ — چمن امروز شده از اثر باران خوش
شمارهٔ ۶۰۴ — این چه بلبل که چو گوش کند آوازش
شمارهٔ ۶۱۱ — بر عشق صبر می‌کنم و بر جراحتش
شمارهٔ ۶۱۵ — عام است پیر میکده ما کرامتش
شمارهٔ ۶۱۶ — دل نمک سود لعل خندانش
شمارهٔ ۶۰۹ — هر که سری بسر نهد یارش
شمارهٔ ۶۱۳ — چشم مهجور کی بود خوابش
شمارهٔ ۶۱۰ — چه اختر بود طالع در شب دوش
شمارهٔ ۶۱۲ — گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش
شمارهٔ ۶۱۴ — زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش
شمارهٔ ۶۲۱ — شد اتفاق شبِ دوش گفت‌و‌گو به منش
شمارهٔ ۶۲۰ — ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش
شمارهٔ ۶۲۴ — ساقیا فصل بهار است غنیمت دانش
شمارهٔ ۶۲۲ — عاشق ار کامل است ایمانش
شمارهٔ ۶۱۷ — نقد روان مرا به کف تا به تو برفشانمش
شمارهٔ ۶۱۸ — شبی کان کودکم آید در آغوش
شمارهٔ ۶۱۹ — روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش
شمارهٔ ۶۲۳ — باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویش
شمارهٔ ۶۲۹ — دلی کز هجر طاق ابرویت طاقت بود طاقش
شمارهٔ ۶۳۰ — آن غزالی که من از غمزه شدم نخجیرش
شمارهٔ ۶۳۱ — چشم دارم مرا نظارت بخش
شمارهٔ ۶۲۵ — ای باغبان که گفت که گل را به خار بخش
شمارهٔ ۶۳۲ — یافتی از کمند هجر خلاص
شمارهٔ ۶۲۶ — بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوش
شمارهٔ ۶۲۷ — ایکه با عشق آشنائی از خرد بیگانه باش
شمارهٔ ۶۲۸ — خرقه صورت بسوزان کسوت معنی بپوش
شمارهٔ ۶۳۳ — ای کرده آفتاب زروی تو تاب قرض
شمارهٔ ۶۴۰ — صد گل شکفت صبحدم از بوستان عشق
شمارهٔ ۶۳۸ — نمی‌تابی چرا ای شمع در کاشانه عاشق
شمارهٔ ۶۳۵ — آفتاب عشق در آیینه جان زد شعاع
شمارهٔ ۶۳۶ — هلال غرّه شعبان ز چرخ کرد طلوع
شمارهٔ ۶۳۷ — کافور بیخت ابر چو بر بوستان باغ
شمارهٔ ۶۳۹ — تا گل روی تو از شرم که شد غرق عرق
شمارهٔ ۶۳۴ — عشقِ پیرانه‌سرم انگیخته در دل نشاط
شمارهٔ ۶۴۵ — بس عجب داری که دیدی لعل خوبان از نمک
شمارهٔ ۶۴۷ — نوبهار است و برآورد گل رعنا خاک
شمارهٔ ۶۴۸ — گل پیش رخ تو باخته رنگ
شمارهٔ ۶۴۳ — مدتی بستم لب از گفتار عشق
شمارهٔ ۶۴۴ — امشبم خورشید سرزد از وثاق
شمارهٔ ۶۴۱ — عاقلان دیوانه تدبیر عشق
شمارهٔ ۶۴۲ — بر بی نیاز قابل نبود نماز عاشق
شمارهٔ ۶۴۶ — ای رفته و باز آمده سرمست و غضبناک
شمارهٔ ۶۵۴ — حدیث عشق بازی را مپرس از عارف عاقل
شمارهٔ ۶۵۵ — مرا بغیر تو خاطر کجا شود مشغول
شمارهٔ ۶۵۰ — حسن بدیع تو ای خجسته شمایل
شمارهٔ ۶۵۱ — خسرو شیرین لبان توئی بشمایل
شمارهٔ ۶۵۲ — دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول
شمارهٔ ۶۵۳ — جز عشق نیکوان که بود اصل هر اصول
شمارهٔ ۶۵۶ — شب فراق درآمد برفت روز وصال
شمارهٔ ۶۴۹ — ترک چشمت صنما گرچه علیل است علیل
شمارهٔ ۶۶۰ — مدعی تا چند می‌پرسی تو از اسرار دل
شمارهٔ ۶۵۷ — بده ای ساقی آتشی سیال
شمارهٔ ۶۶۲ — ز همرهان مجازی کناره کن ای دل
شمارهٔ ۶۶۳ — محرمی کو که بگویم غم دیرینه دل
شمارهٔ ۶۵۹ — می‌رفت و هزار دل دنبال
شمارهٔ ۶۶۱ — بختی عقلم بگسسته عقال
شمارهٔ ۶۶۴ — زبحر عشق مجوئید همرهان ساحل
شمارهٔ ۶۵۸ — شکار کیستم یارب به خاک و خون تپان بسمل
شمارهٔ ۶۷۲ — دل به بر داشت فغانی و گمان کردم
شمارهٔ ۶۶۹ — گفتی ز فراق یار چونم
شمارهٔ ۶۶۷ — بنشست بتا نقش تو تا در حرم دل
شمارهٔ ۶۶۶ — بر برگ سمن میزنی از مشک طری خال
شمارهٔ ۶۷۱ — دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم
شمارهٔ ۶۶۸ — ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل
شمارهٔ ۶۷۰ — زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم
شمارهٔ ۶۶۵ — بغیر من که فتاد است بارم اندر گل
شمارهٔ ۶۷۶ — وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم
شمارهٔ ۶۷۵ — من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم
شمارهٔ ۶۸۰ — نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلم
شمارهٔ ۶۷۷ — ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم
شمارهٔ ۶۷۸ — همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام
شمارهٔ ۶۷۹ — بصد امید سوی کوی دلستان رفتم
شمارهٔ ۶۷۴ — عاشق و میْ‌پرست و شیداییم
شمارهٔ ۶۷۳ — با تف عشق ما در افتادیم
شمارهٔ ۶۸۱ — رند و مستم دگر نمی‌دانم
شمارهٔ ۶۸۲ — خاک شیراز اگرچه شده دامن گیرم
شمارهٔ ۶۸۳ — نغمات عجب زند تارم
شمارهٔ ۶۸۴ — همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم
شمارهٔ ۶۸۵ — همتی ساقیا که مخمورم
شمارهٔ ۶۸۶ — شور از آن لعل پرشکر دارم
شمارهٔ ۶۸۸ — سالها رفت که ای عشق نگیری خبرم
شمارهٔ ۶۸۷ — زمشکین موی و روی ای لعبت روم
شمارهٔ ۶۹۲ — محراب نخواهم خم ابروی تو دارم
شمارهٔ ۶۹۵ — نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم
شمارهٔ ۶۹۳ — زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابم
شمارهٔ ۶۹۴ — تا بسرشوری از آن خسرو شیرین دارم
شمارهٔ ۶۸۹ — مانده بر دست این دل صد پاره‌ام
شمارهٔ ۶۹۶ — لاابالی‌وار تا رند و قلندر گشته‌ایم
شمارهٔ ۶۹۱ — رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانه‌ام
شمارهٔ ۶۹۰ — تا عطف عنان کرد زآفاق خیالم
شمارهٔ ۷۰۳ — سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم
شمارهٔ ۶۹۷ — رحمی ای عشق که من مانده بچنگ هوسم
شمارهٔ ۷۰۴ — گردر میکده شهر به بستند چه غم
شمارهٔ ۶۹۸ — عشق عقل‌سوز ببخشا به حالتم
شمارهٔ ۷۰۱ — آخر ای پیر خرابات نه من مخمورم
شمارهٔ ۶۹۹ — وحشی‌صفت از خلق رمیدیم رمیدیم
شمارهٔ ۷۰۰ — مدتی بود که دور از در جانان بودم
شمارهٔ ۷۰۲ — چون نیست ره که بر سر کوی تو بگذریم
شمارهٔ ۷۱۱ — تا خم زلف بتان آمده زنار دلم
شمارهٔ ۷۰۶ — عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم
شمارهٔ ۷۱۰ — تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم
شمارهٔ ۷۰۹ — تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم
شمارهٔ ۷۰۷ — جام جم راح آتشین دارم ‏
شمارهٔ ۷۰۸ — تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم
شمارهٔ ۷۱۲ — بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم
شمارهٔ ۷۰۵ — یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم
شمارهٔ ۷۱۸ — در خرابات مغان تا که پناهی داریم
شمارهٔ ۷۱۹ — خواهی که بخاک ره بمیرم
شمارهٔ ۷۲۰ — با تو عمریست که تا نرد نظرم میبازم
شمارهٔ ۷۱۳ — از دیدنت همی نه ز خود بیخبر شدم
شمارهٔ ۷۱۶ — در چه نخشب ماهی دیدم
شمارهٔ ۷۱۷ — سروشی دوش در مستی ز جانان کرد پیغامم
شمارهٔ ۷۱۴ — نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم
شمارهٔ ۷۱۵ — برخیز تا بکوی مغان التجا کنیم
شمارهٔ ۷۲۲ — عکس جمال این و آن هر چه فتاد در دلم
شمارهٔ ۷۲۳ — شبی که بی تو بود شمع برنیفروزم
شمارهٔ ۷۲۶ — ما ز ازل رند و مست و باده‌پرستیم
شمارهٔ ۷۲۴ — ایکه شد ما در فکرت پی وصف تو عقیم
شمارهٔ ۷۲۷ — تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم
شمارهٔ ۷۲۸ — چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم
شمارهٔ ۷۲۱ — منکه در میکده منزل بود از آغازم
شمارهٔ ۷۲۵ — شکایت از خم زلفین یار چون گویم
شمارهٔ ۷۲۹ — وقتی زفراق رنجه بودم
شمارهٔ ۷۳۰ — بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم
شمارهٔ ۷۳۲ — تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم
شمارهٔ ۷۳۴ — گمان مدار که من از گزند مار بنالم
شمارهٔ ۷۳۵ — در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم
شمارهٔ ۷۳۱ — رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم
شمارهٔ ۷۳۶ — همای عشق تو افکند سایه ی بسرم
شمارهٔ ۷۳۳ — باگه در ملک فقر سلطانیم
شمارهٔ ۷۳۹ — زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم
شمارهٔ ۷۴۰ — مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت
شمارهٔ ۷۴۲ — شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم
شمارهٔ ۷۳۷ — زلف تو تا گرفته‌ام با همه در کشاکشم
شمارهٔ ۷۳۸ — چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم
شمارهٔ ۷۴۳ — گفتمش بسته آن طره پرچین توام
شمارهٔ ۷۴۴ — من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم
شمارهٔ ۷۴۱ — بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم
شمارهٔ ۷۵۰ — چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم
شمارهٔ ۷۴۷ — مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام
شمارهٔ ۷۴۸ — بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار
شمارهٔ ۷۵۲ — مردگان را از دم عیسی حیاتی تازه بود
شمارهٔ ۷۴۵ — هر که در میکده عشق شد امروز مقیم
شمارهٔ ۷۴۶ — چگونه از لب جانانه کام برگیرم
شمارهٔ ۷۴۹ — ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم
شمارهٔ ۷۵۱ — من عاشق بتانم و این کار می‌کنم
شمارهٔ ۷۵۸ — گلعذاران گلستانی داشتم
شمارهٔ ۷۵۵ — از که آوردی ای صبا پیغام
شمارهٔ ۷۵۶ — ای آفت دین و خصم اسلام
شمارهٔ ۷۵۳ — آن ترک که غارتگر صبر است و سکونم
شمارهٔ ۷۵۴ — گشتیم جهان در طلب باز نشستیم
شمارهٔ ۷۵۹ — چندانکه وفا کردم و اظهار ارادت
شمارهٔ ۷۵۷ — چگونه چشمه خورشید را بخاک بپوشم
شمارهٔ ۷۶۰ — وقت کاخ است همان به که بصحرا نرویم
شمارهٔ ۷۶۴ — آیا که داده فتوی بر بی گناهیم
شمارهٔ ۷۶۱ — ما ساک کوی می فروشیم
شمارهٔ ۷۶۸ — حاشا که بجز تو بخیال دگرستم
شمارهٔ ۷۶۲ — بسکه مستغرق سودای تو بی خویشتنم
شمارهٔ ۷۶۷ — مجالی نیست کز شور رقیبان با تو پیوندم
شمارهٔ ۷۶۳ — گفتم که بمی آتش عشقت بنشانم
شمارهٔ ۷۶۵ — خواستم حرف عشق ننگارم
شمارهٔ ۷۶۶ — زآن سرو زلف نافه بگشایم
شمارهٔ ۷۷۳ — ساقی بیار بوسم کز می خمار دارم
شمارهٔ ۷۷۵ — گفته بودی که ز کویت به ملامت بروم
شمارهٔ ۷۷۶ — نه توبه زاهد پیمانه بد که بشکستم
شمارهٔ ۷۷۰ — من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم
شمارهٔ ۷۶۹ — تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم
شمارهٔ ۷۷۴ — ای مظهر جان‌آفرین جانی تو از سر تا قدم
شمارهٔ ۷۷۱ — زد هجر بصبح وصال فالم
شمارهٔ ۷۷۲ — حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم
شمارهٔ ۷۸۳ — مه روزه است بیا ساز ریا برگیریم
شمارهٔ ۷۸۴ — بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم
شمارهٔ ۷۷۸ — این می که داد کز او سر بی خمار دارم
شمارهٔ ۷۷۷ — منصور صفت سر بسردار بدیدیم
شمارهٔ ۷۸۰ — به باغ عشق به جز میوهٔ فراق ندیدم
شمارهٔ ۷۸۲ — بروزگار اگر کار اختیار کنم
شمارهٔ ۷۷۹ — یارب که دهد آب باین تخم که کشتیم
شمارهٔ ۷۸۱ — آن لب شیرین چو جام بوسیدم و باز آمدم
شمارهٔ ۷۸۵ — با همه کثرت چه شد تا دم زتنهائی زدم
شمارهٔ ۷۸۸ — به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم
شمارهٔ ۷۹۱ — دست گفتیم بران زلف چلیپا نزنیم
شمارهٔ ۷۸۶ — غباری گردم و روزی بدامان تو بنشینم
شمارهٔ ۷۹۰ — زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم
شمارهٔ ۷۸۷ — دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم
شمارهٔ ۷۸۹ — بیهده عمری به صرف مهر خوبان کرده‌ایم
شمارهٔ ۷۹۲ — ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم
شمارهٔ ۷۹۶ — آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم
شمارهٔ ۷۹۷ — به کفر زلف آن ترسابچه تا دین و دل دادم
شمارهٔ ۷۹۳ — عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم
شمارهٔ ۸۰۰ — نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام
شمارهٔ ۷۹۸ — بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم
شمارهٔ ۷۹۹ — گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم
شمارهٔ ۷۹۴ — مقبول میفروش گر افتاد خدمتم
شمارهٔ ۷۹۵ — ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم
شمارهٔ ۸۰۶ — تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد
شمارهٔ ۸۰۷ — چنان بطره لیلای خویش مفتونم
شمارهٔ ۸۰۵ — ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی
شمارهٔ ۸۰۲ — زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام
شمارهٔ ۸۰۳ — زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم
شمارهٔ ۸۰۴ — چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام
شمارهٔ ۸۰۸ — ای زده بر خط مشکین بر گل سوری رقم
شمارهٔ ۸۰۱ — قومی زنند لاف که اهل شریعتیم
شمارهٔ ۸۱۴ — ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم
شمارهٔ ۸۱۰ — شدم آشفته همسایه به عشق خانه‌سوز امشب
شمارهٔ ۸۱۲ — من به بیداری شب‌های غمت معروفم
شمارهٔ ۸۱۶ — بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ
شمارهٔ ۸۱۵ — زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم
شمارهٔ ۸۰۹ — بوستان باغ بهشت است و عیان می‌بینم
شمارهٔ ۸۱۳ — ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم
شمارهٔ ۸۱۱ — ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم
شمارهٔ ۸۱۸ — بغیر دست دل خود که بود بر دستم
شمارهٔ ۸۱۹ — بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم
شمارهٔ ۸۲۱ — مقبول میفروش گر افتاد خدمتم
شمارهٔ ۸۲۰ — گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم
شمارهٔ ۸۲۲ — ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم
شمارهٔ ۸۱۷ — زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم
شمارهٔ ۸۲۳ — آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم
شمارهٔ ۸۲۴ — بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم
شمارهٔ ۸۳۰ — چنان بطره لیلای خویش مفتونم
شمارهٔ ۸۲۵ — ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی
شمارهٔ ۸۲۸ — ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم
شمارهٔ ۸۲۶ — زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم
شمارهٔ ۸۳۲ — ای زده بر خط مشگین بر گل سوری رقم
شمارهٔ ۸۳۱ — منکه در دشت جنون پیشرو مجنونم
شمارهٔ ۸۲۹ — من به بیداری شب‌های غمت معروفم
شمارهٔ ۸۲۷ — تا کرد ادیب عشق یک نکته مرا تعلیم
شمارهٔ ۸۳۳ — بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم
شمارهٔ ۸۳۴ — زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم
شمارهٔ ۸۳۵ — بغیر دست دل خود که بود بر دستم
شمارهٔ ۸۳۷ — ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم
شمارهٔ ۸۳۹ — در گلستان محبت گل داغی دارم
شمارهٔ ۸۳۶ — ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم
شمارهٔ ۸۴۰ — بیا تا آفتاب می به ماه ساغر اندازیم
شمارهٔ ۸۳۸ — زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم
شمارهٔ ۸۴۲ — عشق چوپان بُوَد و ما همه عالَم گَله‌ایم
شمارهٔ ۸۴۳ — همتی ای می‌فروشان تشنه‌کامم تشنه‌کام
شمارهٔ ۸۴۵ — ما گدایان درِ میخانه‌ایم
شمارهٔ ۸۴۶ — چندان بکویت ما پا فشردیم
شمارهٔ ۸۴۷ — شب وصل است بیا باده به ساغر فکنیم
شمارهٔ ۸۴۴ — به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشم
شمارهٔ ۸۴۸ — بتا از غمزه کافر ربودی چون دل و دینم
شمارهٔ ۸۴۱ — روزگاریست بمیخانه گذاری دارم
شمارهٔ ۸۵۰ — نیست راهی به حرم تا که مناجات بریم
شمارهٔ ۸۵۱ — چندیست که از زمزمه عشق خموشم
شمارهٔ ۸۴۹ — همرهان همتی که نوسفرم
شمارهٔ ۸۵۶ — برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام
شمارهٔ ۸۵۳ — مگو که شرح فراق تو را شماره نکردم
شمارهٔ ۸۵۲ — من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشم
شمارهٔ ۸۵۵ — آنروز که از خواب عدم دیده گشودیم
شمارهٔ ۸۵۴ — به جانت ای جوان کز جان خویشت دوست‌تر دارم
شمارهٔ ۸۶۰ — منم آن نهال بی بر که زعشق برگرفتم
شمارهٔ ۸۵۷ — مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیم
شمارهٔ ۸۶۲ — نار ابراهیم شد نور کلیم
شمارهٔ ۸۶۱ — سر قدم کردم ز شوق و دست از پا می‌کشم
شمارهٔ ۸۶۳ — از دهان تو حدیثی چو بوهم اندیشم
شمارهٔ ۸۵۸ — مطرب تو راه میزنی از ساز دلکشم
شمارهٔ ۸۵۹ — خبرت هست که چون با تو درآمیخته‌ام
شمارهٔ ۸۶۴ — زبسکه مهر تو آمیخته بجان و تنم
شمارهٔ ۸۶۶ — ای که به‌ جاه و منزلت ره نبرد خیال من
شمارهٔ ۸۶۸ — شک نیست که شکر لب و بسته دهن است آن
شمارهٔ ۸۶۵ — ما زآزادگان پادشهیم
شمارهٔ ۸۷۰ — ای آه خدا را سوی لیلا سفری کن
شمارهٔ ۸۶۷ — چند با چشمه خور روی تو نتوان دیدن
شمارهٔ ۸۷۱ — ای مار زلفین سیه ای عقرب جرار من
شمارهٔ ۸۷۲ — گو بمجنون کز من آموزد دگر درس جنون
شمارهٔ ۸۶۹ — طره عنبرین پریشان کن
شمارهٔ ۸۷۴ — ای کرده نهان تنگ شکر را به نمکدان
شمارهٔ ۸۷۶ — دلا با خوبرویان عهد بستن
شمارهٔ ۸۷۳ — نیمه شب ای برق آه من شرری زن
شمارهٔ ۸۷۷ — چون دست رس نداری ای دل بوصل جانان
شمارهٔ ۸۷۹ — ای ز سنبل پرده بسته بر سمن
شمارهٔ ۸۸۰ — چگونه شکر گویم زطالع میمون
شمارهٔ ۸۷۵ — نمی‌گردد سپهر الا به حکم رای درویشان
شمارهٔ ۸۷۸ — چه‌ای ای عشق که دیدار تو نتوان دیدن
شمارهٔ ۸۸۳ — در آن دهان نگنجد از این بیشتر سخن
شمارهٔ ۸۸۴ — دوستت گر دست داد اندیشه دشمن مکن
شمارهٔ ۸۸۶ — مبند الفت دلا با ماه رویان
شمارهٔ ۸۸۸ — زاهدا ذوق بهشتت هست بر آن رو ببین
شمارهٔ ۸۸۵ — فحشی ز لبت تو وقف ما کن
شمارهٔ ۸۸۲ — ندیدم دشمنان گشته حبیبان
شمارهٔ ۸۸۷ — چشمکان چنگیز و رخ روم و خم گیسو ختن
شمارهٔ ۸۸۱ — حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتن
شمارهٔ ۸۹۲ — من بهوای نوگلی نغمه سرا و بلبلان
شمارهٔ ۸۹۳ — بدرد خوی گرفته دل از پی درمان
شمارهٔ ۸۹۶ — ایکه زباده ی ازل هست بلعل تو نشان
شمارهٔ ۸۹۴ — مرا سودای آن گیسوی پرچین
شمارهٔ ۸۹۵ — وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین
شمارهٔ ۸۹۱ — دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من
شمارهٔ ۸۸۹ — با کثرت رقیب کنم خلوت انجمن
شمارهٔ ۸۹۰ — صرف خیال دوست شد منصب و جاه و مال من
شمارهٔ ۹۰۰ — رقیب کرده به باغ تو عزم گردیدن
شمارهٔ ۹۰۱ — ابریست کاو ندارد آثار فیض باران
شمارهٔ ۹۰۲ — من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن
شمارهٔ ۹۰۴ — زین بادیه چون رفت مه نوسفر من
شمارهٔ ۸۹۷ — تا به کی ای چشم مست فتنه برانگیختن
شمارهٔ ۸۹۹ — حذر کن ای دل از زخم کمند غمزه خوبان
شمارهٔ ۸۹۸ — نسزد به باد دادن خم زلف عنبرافشان
شمارهٔ ۹۰۳ — بخرند ناز معشوق به جان نیازمندان
شمارهٔ ۹۰۵ — مرا ز عشق بسی منت است بر گردن
شمارهٔ ۹۱۱ — خبر زمصر که دارد بشیر کیست عزیزان
شمارهٔ ۹۰۷ — گر بظاهر برکنی تو کسوت فقرم زتن
شمارهٔ ۹۰۹ — ای حرف سر زلف تو سودای حریفان
شمارهٔ ۹۱۲ — تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان
شمارهٔ ۹۰۶ — ای سراپا فتنه وی فتنه بر روی تو من
شمارهٔ ۹۰۸ — دلا مسافرت از این دیار ویران کن
شمارهٔ ۹۱۰ — حدیث عشق از مستان شنو ای دل نه هوشیاران
شمارهٔ ۹۱۳ — دور از او چشم بد بزم وصالست این
شمارهٔ ۹۱۴ — گشوده اند در خانه باز خماران
شمارهٔ ۹۱۶ — همایون است امشب بخت و دولت شد قرین من
شمارهٔ ۹۱۷ — پا بر سر خم نهاده مستان
شمارهٔ ۹۱۹ — ساقیا من که خرابم ز نو آبادم کن
شمارهٔ ۹۱۵ — دلا به راه سحرگاه شمع روشن کن
شمارهٔ ۹۱۸ — نیش غم تو نوش جان حنظل عشق قند من
شمارهٔ ۹۲۰ — رفته بباغ و و بوستان دسته بدسته دوستان
شمارهٔ ۹۲۶ — دری بود نصیحت جانا به گوش کن
شمارهٔ ۹۲۵ — گوش بر افسانه اغیار سنگین‌دل مکن
شمارهٔ ۹۲۷ — ای خسروانِ صورت رحمی به این گدایان
شمارهٔ ۹۲۴ — شبها ببزم غیر توئی شمع انجمن
شمارهٔ ۹۲۲ — فخرت ای جم بجز از جام چه خواهد بودن
شمارهٔ ۹۲۱ — پیران ز چاره عاجز در کار این جوانان
شمارهٔ ۹۲۳ — خیز یک ساغر شراب بزن
شمارهٔ ۹۲۸ — به آن امید که مطلب بر او شود روشن
شمارهٔ ۹۳۱ — برق زند به باغ ما ابر به کشت دیگران
شمارهٔ ۹۳۵ — عید است نگارینا سرپنجه نگارین کن
شمارهٔ ۹۲۹ — ساقی شراب مجلسیان در پیاله کن
شمارهٔ ۹۳۰ — شاهی طلبی خود بدر عشق گدا کن
شمارهٔ ۹۳۲ — نه همین مهر تو آمیخت به آب و گل من
شمارهٔ ۹۳۴ — کله بست از مشک تر صبح همایون فال من
شمارهٔ ۹۳۶ — بلبل خوش نوا بکش نغمه زصوت خار کن
شمارهٔ ۹۳۳ — شبی زشمع رخت بزم ما منور کن
شمارهٔ ۹۳۸ — نوروز عجم آمده و عید همایون
شمارهٔ ۹۳۷ — ساقی بجان جم میم اندر پیاله کن
شمارهٔ ۹۳۹ — ای دل سمندر ناشده بر آتش روشن مزن
شمارهٔ ۹۴۱ — ماند به زیر بار ناز این دل نو نیاز من
شمارهٔ ۹۴۰ — در شب تاریک هجران جز می روشن مزن
شمارهٔ ۹۴۴ — مهی تابیده از مشکوی مشکین
شمارهٔ ۹۴۲ — مدد ای عشق که از عقل در آزارم من
شمارهٔ ۹۴۳ — رحمی ای عشق خدا را تو بحیرانی من
شمارهٔ ۹۴۹ — ساقیا مخوری از می خیز و جامی نوش کن
شمارهٔ ۹۴۸ — ماه ذیعقده است ای ساقی قعود از جنگ کن
شمارهٔ ۹۴۶ — مرحبا ای سحاب درافشان
شمارهٔ ۹۵۰ — مطرب از راستی نوا سر کن
شمارهٔ ۹۴۷ — تا چند حدیث از جم روجام دمادم زن
شمارهٔ ۹۵۱ — رحمی ای عشق بیا بر سر سودائی من
شمارهٔ ۹۴۵ — تا کی ای پیر مغان میکده را در بستن
شمارهٔ ۹۵۲ — افتاده سرشکم زپی نرگس جادو
شمارهٔ ۹۵۶ — ای نوسفر که سوختم اندر هوای تو
شمارهٔ ۹۵۳ — دریغ از گردش دوران و دور بی‌ثبات او
شمارهٔ ۹۶۰ — ای یار سفر کرده نیاید خبر از تو
شمارهٔ ۹۵۷ — تا نکنم به پیش کس شکوه ز تند خوی او
شمارهٔ ۹۵۴ — ما دردمند عشقیم عطار که دوا کو
شمارهٔ ۹۵۸ — گرنه زشکر و نمک آمیخت کام تو
شمارهٔ ۹۵۵ — تا که بکام مدعی شد لب جانفزای تو
شمارهٔ ۹۵۹ — کمانی سخت تر نبود زابرو
شمارهٔ ۹۶۶ — شور جنونم میکشد زنجیر کو زنجیر کو
شمارهٔ ۹۶۵ — عاشق گریختن نتواند ز بند او
شمارهٔ ۹۶۴ — با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبه‌رو
شمارهٔ ۹۶۷ — بنده پیر خراباتم و پیمانه او
شمارهٔ ۹۶۸ — بیا که چون خم زلفت مشوشم بی تو
شمارهٔ ۹۶۱ — حذر کن ای دل از آن چشم و ابرو
شمارهٔ ۹۶۳ — آنچه به بغداد کرد تیغ هلاکو
شمارهٔ ۹۶۲ — ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او
شمارهٔ ۹۷۱ — خیز ای صوفی سالوس وز میخانه برو
شمارهٔ ۹۶۹ — این دل غمزده یکی وان لب لعل فام دو
شمارهٔ ۹۷۳ — ای صید نگاه تو در چین و ختن آهو
شمارهٔ ۹۷۵ — گر بختا و چین برد باد شمیم موی تو
شمارهٔ ۹۷۲ — دارد قرابتی دل من با دهان تو
شمارهٔ ۹۷۴ — دلا بگریزم از زاهد و یا خمار یا هر دو
شمارهٔ ۹۷۶ — کشته دهقان درود در نگر این شیوه نو
شمارهٔ ۹۷۰ — باز بهم برآمده طره مشکبوی تو
شمارهٔ ۹۸۱ — ماه دوهفته هفته‌ای از رخ نهفته‌ای
شمارهٔ ۹۸۳ — ابرویت چیست مد بسم الله
شمارهٔ ۹۸۴ — دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته‌ای
شمارهٔ ۹۸۲ — به سومنات اگر ساختند بتکده‌ای
شمارهٔ ۹۷۹ — سنبل باغ شانه زد گیسو
شمارهٔ ۹۷۷ — گرم رقیب براند بتا زمنزل تو
شمارهٔ ۹۷۸ — جان کیست تا که سر بکشد از کمند تو
شمارهٔ ۹۸۰ — ظاهرا پنهان گذشت از کوی تو
شمارهٔ ۹۸۶ — چو ترک چشم تو خونخوار شد آهسته آهسته
شمارهٔ ۹۸۹ — عاشقان را جز لب تو باده مستانه نه
شمارهٔ ۹۹۰ — به زنجیر جفایی گر نشد بخت دژم بسته
شمارهٔ ۹۹۱ — دانست و هست و بود تو را مظهر آینه
شمارهٔ ۹۸۵ — دوش خوردم از می وحدت سحر پیمانه‌ای
شمارهٔ ۹۹۲ — در همه شهر حاضری در بَرِ ما نشسته‌ای
شمارهٔ ۹۸۸ — حسنت نهاده دانه دامی عجب به راه
شمارهٔ ۹۸۷ — گفتم از سلسله زلف تو دارم گله‌ای
شمارهٔ ۹۹۴ — اصل ناپیدا و عکسی در میان افکنده‌ای
شمارهٔ ۹۹۳ — آن می که از شعاعش آتش زند زبانه
شمارهٔ ۹۹۵ — ای که جان داری فدا کن در ره جانانه‌ای
شمارهٔ ۱۰۰۰ — ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته‌ای
شمارهٔ ۹۹۶ — ما را عبث نبود که از بزم رانده ای
شمارهٔ ۹۹۷ — گر نه ای چشم سیه بهر شکار آمده‌ای
شمارهٔ ۹۹۸ — ای نسیم از چیست زلفش را پریشان کرده‌ای
شمارهٔ ۹۹۹ — شکر گویم یا شکایت از تو ای شاه سیاه
شمارهٔ ۱۰۰۲ — مطرب مجلس کجاست چنگ و چغانه
شمارهٔ ۱۰۰۵ — بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه
شمارهٔ ۱۰۰۶ — ارغوان است که با غالیه آمیخته‌ای
شمارهٔ ۱۰۰۴ — شبها که شمع من توئی هم خود شبان داج به
شمارهٔ ۱۰۰۳ — شبِ گذشته چو مه زد علم بر این خرگاه
شمارهٔ ۱۰۰۸ — ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه
شمارهٔ ۱۰۰۷ — با سپاه مژه از قتل که باز آمده‌ای
شمارهٔ ۱۰۰۱ — عید است و ساقی با قدح سرمست و خمار آمده
شمارهٔ ۱۰۱۶ — گر تو پروانه بآتش نکنی بازی به
شمارهٔ ۱۰۰۹ — خصم با انبوه لشکر آمد و خیل سپاه
شمارهٔ ۱۰۱۱ — گوی داند که به چوگان کسی افتاده
شمارهٔ ۱۰۱۰ — آید از عشق کار شایسته
شمارهٔ ۱۰۱۵ — ای دل بیا و نقش بتان بر کنار نه
شمارهٔ ۱۰۱۴ — گسترده اند مستان از پرنیان ساده
شمارهٔ ۱۰۱۳ — ساقی به یاد دوست کرم کن پیاله‌ای
شمارهٔ ۱۰۱۲ — گلزار عشق چون تو نهالی نیافته
شمارهٔ ۱۰۲۰ — آمد بگفتار آن لعل دلخواه
شمارهٔ ۱۰۱۹ — ز انبوه رقیبانم مجال دید دلبر نه
شمارهٔ ۱۰۲۴ — از جرس دیدی فغان برخاسته
شمارهٔ ۱۰۲۳ — شهر بیدار از آن مردم خواب آلوده
شمارهٔ ۱۰۲۲ — ای لبت بر خون مردم تشنه چشمت گُرسَنه
شمارهٔ ۱۰۲۱ — ما نداریم نظر بر می و بر میخانه
شمارهٔ ۱۰۱۷ — با سیخ مژه آمده آن یار سرابیده
شمارهٔ ۱۰۱۸ — زابروان تیغِ دوسَر بر مه و مهر آخته‌ای
شمارهٔ ۱۰۲۸ — زآن دل آرا بگویم یا نه
شمارهٔ ۱۰۲۹ — دلم بهرزه بسودای خام افتاده
شمارهٔ ۱۰۳۰ — جسمم چو شمع در غم جانان گداخته
شمارهٔ ۱۰۲۷ — ای مو بر آفتاب تو مشکین‌کلاله‌ای
شمارهٔ ۱۰۳۱ — یک پشته مشک تاتار بر دوش خویش بسته
شمارهٔ ۱۰۲۶ — ز مویت سنبل بویا شکسته
شمارهٔ ۱۰۳۲ — بجز زلف تو کفر و غیر چشمان تو ساحر نه
شمارهٔ ۱۰۲۵ — بر چهره باز زلف چلیپا شکسته ای
شمارهٔ ۱۰۳۷ — نیست یعقوب را چو تو پسری
شمارهٔ ۱۰۳۶ — چه اعتبار به سرو است چون تو در چمنی
شمارهٔ ۱۰۳۵ — دوش بی‌ما صنما ساغر صهبا زده‌ای
شمارهٔ ۱۰۳۸ — تو که در چشم چنین غمزه کافر داری
شمارهٔ ۱۰۳۹ — بر سمن تا خطی از غالیه تحریر نکردی
شمارهٔ ۱۰۳۳ — مرا کز عشق تو در هر سخن صد داستان بسته
شمارهٔ ۱۰۴۰ — ایکه بر عارض افروخته بر دل ناری
شمارهٔ ۱۰۳۴ — بر این جا آن بلا بالا گرفته
شمارهٔ ۱۰۴۱ — تو هم ای مرغ دل بر گل بخوان از عشق دستانی
شمارهٔ ۱۰۴۳ — آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی
شمارهٔ ۱۰۴۲ — چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنی
شمارهٔ ۱۰۴۶ — که گفت ای دل کز اسرار محبت باخبری گردی
شمارهٔ ۱۰۴۸ — بچین زلف تو پیوسته با چشم تو ابروئی
شمارهٔ ۱۰۴۴ — صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری
شمارهٔ ۱۰۴۷ — ای خوشا آن سر که گردد گوی چوگان سواری
شمارهٔ ۱۰۴۵ — زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی
شمارهٔ ۱۰۵۲ — مرغ هوهو زد به گلشن خیز دهی
شمارهٔ ۱۰۵۵ — تا که به مصر نیکویی سکه زدی به دلبری
شمارهٔ ۱۰۵۴ — زاهد خام به هرزه چو برآرد نفسی
شمارهٔ ۱۰۴۹ — فصل گل گفته واعظ نکنی می نوشی
شمارهٔ ۱۰۵۶ — یا مقلتی تزود من نظرة الحبیبی
شمارهٔ ۱۰۵۰ — به تو می‌سزد سراپا همه ناز و کبریایی
شمارهٔ ۱۰۵۱ — تو که پرچمی ز عنبر به فر از ماه داری
شمارهٔ ۱۰۵۳ — دین و دل ای سیم‌تن تنها نه از من می‌بری
شمارهٔ ۱۰۵۹ — روز نخواهد آمدن چون شب ما به روشنی
شمارهٔ ۱۰۶۱ — رشته ها بر گردنم ای زلف یار آویختی
شمارهٔ ۱۰۶۰ — یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتی
شمارهٔ ۱۰۵۸ — ای هشت باب خلد ز روی تو آیتی
شمارهٔ ۱۰۶۴ — گرهی ززلف بگشا و بکش زرخ نقابی
شمارهٔ ۱۰۶۳ — ای برق چون به خرمن احباب بگذری
شمارهٔ ۱۰۵۷ — تو را که از همه خوبان شهر ممتازی
شمارهٔ ۱۰۶۲ — دلا ز عشق مجاز از چه مهر برکندی؟
شمارهٔ ۱۰۶۶ — ساقی به کجائی بده آن مایه مستی
شمارهٔ ۱۰۶۷ — ایکه از چهره شمع انجمنی
شمارهٔ ۱۰۶۵ — داشت خمارم سر دیوانگی
شمارهٔ ۱۰۶۹ — هرگز فنا نگردی تا هست عشق باقی
شمارهٔ ۱۰۷۰ — ای نَفس ، اگر از درِ معنی به در آیی،
شمارهٔ ۱۰۷۲ — پیش از این بوده بچین صورتگری
شمارهٔ ۱۰۷۱ — خلیلی صرمت حبال العهودی
شمارهٔ ۱۰۶۸ — تو نه ای زآب و خاک از نوری
شمارهٔ ۱۰۷۷ — ایکه هنوز با خودی دم مزن از مجردی
شمارهٔ ۱۰۷۹ — چه اوفتاد که از ما کناره گیر شدی
شمارهٔ ۱۰۸۰ — تا چند در آزاری ای دل زهوسناکی
شمارهٔ ۱۰۷۳ — خوشا وقتی که بر آتش بَرِ منظور بنشینی
شمارهٔ ۱۰۷۴ — بدنامی است و رندی در عشق نیکنامی
شمارهٔ ۱۰۷۵ — در کمندم فکنده صف شکنی
شمارهٔ ۱۰۷۶ — تو ای دو دیده بگو کز جگر چه می‌خواهی
شمارهٔ ۱۰۷۸ — تو را که گفت کز احباب روی برتابی
شمارهٔ ۱۰۸۳ — زلف حجاب چهره کن تا که جهان سیه کنی
شمارهٔ ۱۰۸۲ — فریب صید آن نخجیر خوردی
شمارهٔ ۱۰۸۱ — اوقات خوش کدام است ایام عشقبازی
شمارهٔ ۱۰۸۸ — تو را که گفت مرا از نظر بیندازی
شمارهٔ ۱۰۸۷ — تو که از جهان و اهلش همه احتراز داری
شمارهٔ ۱۰۸۴ — تو این نمک که به لعل شکرفشان داری
شمارهٔ ۱۰۸۶ — به بانگ بربط و چنگ و چغانه و دف و نی
شمارهٔ ۱۰۸۵ — ای کون و مکانت بسرپنجه اسیری
شمارهٔ ۱۰۹۶ — بچم ای نهال نورس که زحسن بارداری
شمارهٔ ۱۰۸۹ — عنکبوتا بر مگس تا چند رشته می‌تنی
شمارهٔ ۱۰۹۱ — فصل بهار و مستی و غوغای چنگ و نی
شمارهٔ ۱۰۹۲ — کیست که آرد آگهی باز ز ماه خرگهی
شمارهٔ ۱۰۹۴ — شب وصل است ای عاشق بپای دوست کن جانی
شمارهٔ ۱۰۹۰ — آن دل که در او باشد از عشق تو آزاری
شمارهٔ ۱۰۹۵ — شبی به خواب بدیدم که رو به من داری
شمارهٔ ۱۰۹۳ — برق سانم زدیده میگذری
شمارهٔ ۱۱۰۲ — از غمره تو ترک کند کسب رهزنی
شمارهٔ ۱۱۰۳ — هله ساقیا بیارید شراب ارغوانی
شمارهٔ ۱۰۹۷ — بجلوه های نهان شاهدان روحانی
شمارهٔ ۱۱۰۱ — شبی چه شب بصفا بامداد نوروزی
شمارهٔ ۱۰۹۸ — چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانی
شمارهٔ ۱۰۹۹ — دوست میدارم که گیرم دلبری
شمارهٔ ۱۱۰۴ — دوشم اسباب طرب جمله مهیا بودی
شمارهٔ ۱۱۰۰ — سودای تو هر شب کشدم بر سر کوئی
شمارهٔ ۱۱۰۸ — دام به راه می‌نهی طره کمند می‌کنی
شمارهٔ ۱۱۱۰ — سرا پا حیرتم موسی صفت در تیه حیرانی
شمارهٔ ۱۱۱۱ — بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقی
شمارهٔ ۱۱۰۵ — به خویشتن ز چه بستی دلا تو تهمت هستی؟
شمارهٔ ۱۱۰۶ — ساقی بده شراب که دارم بشارتی
شمارهٔ ۱۱۱۲ — ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتی
شمارهٔ ۱۱۰۹ — طبیبا مرا کشت درد نهانی
شمارهٔ ۱۱۰۷ — ای سرو نورسیده زگلزار کیستی
شمارهٔ ۱۱۱۶ — ای ترک ندانم زچه خیل و چه سپاهی
شمارهٔ ۱۱۱۸ — این چه روی است که تو ای بت ترسا داری؟
شمارهٔ ۱۱۱۹ — اگر بمحفل مستان شبی کنند سماعی
شمارهٔ ۱۱۱۴ — از چه ای عشق تو در سینه ما جا کردی
شمارهٔ ۱۱۱۳ — نمی‌گویم گلی کز لطف عارض گلستانستی
شمارهٔ ۱۱۱۷ — سلطانم ار بسازم زآن خاک در کلاهی
شمارهٔ ۱۱۱۵ — اول ای عشق گمانم که تو سودا بودی
شمارهٔ ۱۱۲۰ — ببینمت که در پی آزردن منی
شمارهٔ ۱۱۲۸ — وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی
شمارهٔ ۱۱۲۶ — عرش بر آستان او پست بود زکوتهی
شمارهٔ ۱۱۲۴ — ای که سر تا قدم آمیخته از مهر وفائی
شمارهٔ ۱۱۲۳ — ای دفتر نکوئی تو نقش دلپذیری
شمارهٔ ۱۱۲۲ — حاجتی هست مرا با تو اگر عذر نیاری
شمارهٔ ۱۱۲۱ — صبح عید است شبی کز در من بازآئی
شمارهٔ ۱۱۲۵ — سرو چو نخل قامتت سر نزد چنین سهی
شمارهٔ ۱۱۲۷ — چرا بدست نگارین تو چهره میپوشی
شمارهٔ ۱۱۳۳ — صبا از بلبل دور از دیار زار گمنامی
شمارهٔ ۱۱۲۹ — سوختم کس نه دود دید و نه بوی
شمارهٔ ۱۱۳۱ — بر دم تیغ کجت سر بنهم از خوشی
شمارهٔ ۱۱۳۰ — مخمور سروریم کجائی می غم های
شمارهٔ ۱۱۳۴ — اگر زروی نگارین تو پرده برداری
شمارهٔ ۱۱۳۵ — جز حسن دیده دیده در روی تو کمالی
شمارهٔ ۱۱۳۶ — آفت عرصه خاکی و مه افلاکی
شمارهٔ ۱۱۳۲ — به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلوایی
شمارهٔ ۱۱۴۰ — در عاشقی گشتم زبون ای کاش دل خون می‌شدی
شمارهٔ ۱۱۳۸ — چرا ای دل وفا با آن بت پیمان شکن کردی
شمارهٔ ۱۱۴۲ — تو ای سلطان خوبان جز ستمکاری نمی‌دانی
شمارهٔ ۱۱۴۴ — ای نوش لب که داری خود آب زندگانی
شمارهٔ ۱۱۳۷ — گو چه کم آیدت زسلطانی
شمارهٔ ۱۱۳۹ — به هواست برق امشب بطلب پریّ و بالی
شمارهٔ ۱۱۴۱ — الا ای که داری طمع پادشایی
شمارهٔ ۱۱۴۳ — غم حورت از چه باشد که تو این غلام داری
شمارهٔ ۱۱۴۸ — نافه بنافه دارد اگر آهوی تتاری
شمارهٔ ۱۱۵۲ — رنگ ز خورشید عیان میبری
شمارهٔ ۱۱۴۶ — سودای تو آتش زده در رخت صبوری
شمارهٔ ۱۱۴۵ — تو را چه رفت که پیمان دوستان بشکستی
شمارهٔ ۱۱۵۰ — ای که آگه نیستی از حال گوی
شمارهٔ ۱۱۵۱ — در چنگل بازی نکند خانه حمامی
شمارهٔ ۱۱۴۷ — محتسب چند ز کین شیشه ما می‌شکنی
شمارهٔ ۱۱۴۹ — معجزه ببین که سروی و رفتار می‌کنی
شمارهٔ ۱۱۵۷ — چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی
شمارهٔ ۱۱۵۶ — عمری به کعبه و دِیر بردیم انتظاری
شمارهٔ ۱۱۵۳ — که گفت ای سرو سیمین‌تن به طرف باغ و بستان آی
شمارهٔ ۱۱۵۸ — چه حظ زشاهد و شمع و شراب و شیرینی
شمارهٔ ۱۱۵۹ — تو را که زیر لبان روح یک جهان داری
شمارهٔ ۱۱۵۴ — شهری بود نکوئی و جانا تواش دری
شمارهٔ ۱۱۵۵ — ای جنت جاوید ز رخسار تو بابی
شمارهٔ ۱۱۶۰ — لاله سرزد از دمن گل از چمن سبزه زجوی
شمارهٔ ۱۱۶۷ — روزگارا چند اسباب ستم آماده داری
شمارهٔ ۱۱۶۶ — گر بی تو باید زیستن رفتن به از پایندگی
شمارهٔ ۱۱۶۱ — تا کی ای فتنه ایام زپا ننشینی
شمارهٔ ۱۱۶۲ — به یاد آب مجاور دلا در این فلواتی
شمارهٔ ۱۱۶۸ — چون مهم ای آسمان تو ماه نداری
شمارهٔ ۱۱۶۳ — درِ دکّان گشود حلوائی
شمارهٔ ۱۱۶۴ — من جان سپر کنم چو تو شمشیر میزنی
شمارهٔ ۱۱۶۵ — لطف با دوست نه با خصم مدارا نکنی
شمارهٔ ۱۱۷۵ — بی‌غیر میسر شودت گر لب کشتی
شمارهٔ ۱۱۷۱ — ای که نخواندی آیتی خود ز کتاب دوستی
شمارهٔ ۱۱۶۹ — مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی
شمارهٔ ۱۱۷۲ — بود زمین و آسمان از دم مرتضی علی
شمارهٔ ۱۱۷۴ — دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی
شمارهٔ ۱۱۷۰ — سحر است بر کمان نه دل را زتیر آهی
شمارهٔ ۱۱۷۶ — تو شمع محفل انسی شب آمد در شبستان آی
شمارهٔ ۱۱۷۳ — تا که بتخانه را حرم کردی
شمارهٔ ۱۱۸۱ — نشکفته است از چمن دلبری گلی
شمارهٔ ۱۱۸۴ — کند هر ملتی در بندگی بر قبله‌ای رویی
شمارهٔ ۱۱۷۹ — پیر مغان گشود زرحمت در سرای
شمارهٔ ۱۱۸۳ — ساقی بیار جامی از آن مایه خوشی
شمارهٔ ۱۱۸۲ — بغیر از آن خم مو ایدل آشیانه نداری
شمارهٔ ۱۱۷۸ — ای آهوی تتاری نافه اگر نداری
شمارهٔ ۱۱۸۰ — گر هر که را نهانی کاریست با نگاری
شمارهٔ ۱۱۷۷ — تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داری
شمارهٔ ۱۱۹۰ — خرابم کردی ای ساقی که دیوانه خراب اولی
شمارهٔ ۱۱۹۱ — عکس زلفت چهره دودآلود دارد اندکی
شمارهٔ ۱۱۸۹ — بده ساقی از آن می ساتکینی
شمارهٔ ۱۱۸۵ — گر باد دی بگلشن دم میزند بسردی
شمارهٔ ۱۱۸۸ — تا به کی بسمل خود را نگران میداری
شمارهٔ ۱۱۹۲ — خیز و بیار زآن خط و لعلم تو مشک و می
شمارهٔ ۱۱۸۷ — از وصل روی جانان امشب چو کامکاری
شمارهٔ ۱۱۸۶ — ای دلبر هر جائیم امشب بکجائی
شمارهٔ ۱۱۹۷ — هیچ دانی که چه با این دل شیدا کردی
شمارهٔ ۱۱۹۸ — ای شمع چه داری بجهان سوز و گدازی
شمارهٔ ۱۱۹۶ — بردم زعشق آن لب شیرین مرارتی
شمارهٔ ۱۲۰۰ — عاشق ز وصل عیش مهنا کند همی
شمارهٔ ۱۱۹۵ — نه آدمی نه فرشته نه حوری و نه پری
شمارهٔ ۱۱۹۴ — در همه آفاق طاقی در همه عالم تمامی
شمارهٔ ۱۱۹۹ — متحیریم یا رب بکجاست خضر راهی
شمارهٔ ۱۱۹۳ — تو ای غزال سرائی چرا غزل نسرائی
شمارهٔ ۱۲۰۱ — ترک من از می اغیار مگر سرمستی
شمارهٔ ۱۲۰۳ — هر کجا انجمن برافروزی
شمارهٔ ۱۲۰۶ — چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی
شمارهٔ ۱۲۰۴ — دلا تو پند ز احباب خویش نشنفتی
شمارهٔ ۱۲۰۲ — ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری
شمارهٔ ۱۲۰۸ — به وصل تو نرسد کس به هیچ تقریبی
شمارهٔ ۱۲۰۵ — چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری
شمارهٔ ۱۲۰۷ — وقتی ای جاذبه عشق نکردی کششی
شمارهٔ ۱۲۱۴ — حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتی
شمارهٔ ۱۲۱۵ — زاهد ز آب میکده پرهیز می‌کنی
شمارهٔ ۱۲۱۰ — توئی آن گل که معروفی بهر گلشن به بیرنگی
شمارهٔ ۱۲۱۳ — تو را سزاست ببالا لباس دارائی
شمارهٔ ۱۲۱۶ — از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانی
شمارهٔ ۱۲۰۹ — ره مردم بزنی هر نفس از تلبیسی
شمارهٔ ۱۲۱۱ — ای پری باز چه رفتت که به شکل بشری
شمارهٔ ۱۲۱۲ — ز رعنایی چه نازد سروبُن یا گل ز زیبایی
شمارهٔ ۱۲۱۸ — در پرده قانون چند بی فایده آویزی
شمارهٔ ۱۲۱۹ — ایکه مطبوع و شوخ و دلبندی
شمارهٔ ۱۲۲۰ — بازآی به میخانه ظلمات چه می‌جویی
شمارهٔ ۱۲۲۱ — بیار ساقی از آن می بدان نشان که تو دانی
شمارهٔ ۱۲۱۷ — چو اوست طالب بخشش چرا طلب نکنی
شمارهٔ ۱۲۲۴ — مدتی شد که زیاران سر دوری داری
شمارهٔ ۱۲۲۳ — آفرینش چیست بحر و پیش او گردون حبابی
شمارهٔ ۱۲۲۲ — حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی
شمارهٔ ۱۲۲۸ — من به تو مشتاق و تو پیوسته از من در نفوری
شمارهٔ ۱۲۲۵ — ای زمزمه عشق تو در هر سر و کویی
شمارهٔ ۱۲۲۶ — دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی
شمارهٔ ۱۲۳۱ — بمن گر آن مه بی مهر مهربان بودی
شمارهٔ ۱۲۳۰ — باغی و فراغی و حریفی و کتابی
شمارهٔ ۱۲۲۷ — با داورت سخن چه بود روز داوری
شمارهٔ ۱۲۲۹ — مشتاق بود گوش به رودی و سرودی
شمارهٔ ۱۲۳۲ — پارسی جامه بخوانید غزل‌های دری
شمارهٔ ۱۲۳۹ — طالع سعدی و کوکب کندم مسعودی
شمارهٔ ۱۲۳۳ — توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری
شمارهٔ ۱۲۳۵ — چو خم از خون دل در می‌کشم می
شمارهٔ ۱۲۳۴ — آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی
شمارهٔ ۱۲۳۶ — کو بشیری که بگوید ز سفر می‌آیی
شمارهٔ ۱۲۳۷ — ای شه کون و مکان ای علی عمرانی
شمارهٔ ۱۲۴۰ — بمینا ساقیا صهبا نداری
شمارهٔ ۱۲۳۸ — زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری
شمارهٔ ۱۲۴۴ — رخنه ای شانه در آن زلف پریشان نکنی
شمارهٔ ۱۲۴۷ — بر گل آن سنبل مشکین که فراز آوردی
شمارهٔ ۱۲۴۱ — صبح عید است بده باده مکرر ساقی
شمارهٔ ۱۲۴۵ — سبزه ای جوی و تماشاگاهی
شمارهٔ ۱۲۴۳ — ای دل به هرزه چند در این و آن زنی
شمارهٔ ۱۲۴۶ — الا ای باغبان خاصیت سرو روان دانی
شمارهٔ ۱۲۴۸ — خادما شمع برافروز بنه منقل و می
شمارهٔ ۱۲۴۲ — اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی
شمارهٔ ۱۲۵۰ — مگر ای عشق سر پرسش عشاق نداری
شمارهٔ ۱۲۵۶ — صبا تو نفخه عنبر در آستین داری
شمارهٔ ۱۲۵۲ — ای ترک از تیر نظر تو آفت رویین‌تنی
شمارهٔ ۱۲۴۹ — پرده ز رخ کشیدند گل‌های نوبهاری
شمارهٔ ۱۲۵۱ — با من ای عشق اگر عهد کهن تازه کنی
شمارهٔ ۱۲۵۴ — در طور دلم نورصفت جلوه‌گر آیی
شمارهٔ ۱۲۵۵ — مردمِ دیدهٔ منی نورِ دو چشمِ مردمی
شمارهٔ ۱۲۵۳ — ای کودک ماهرو چه نامی