شمارهٔ ۴۱۳ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آینده‌ای که شهیدان در روز قیامت به حضور می‌آیند، با فریادی از شکایت به محشر می‌رسند و جمعیت زیادی از آنها از ظلم و ستم‌ها می‌گویند. در این جنجال، وقتی چهره تو آشکار شود، دیگران نمی‌توانند نامی از خود ببرند و فقط به زیبایی تو نگاه می‌کنند. انسان‌های خوب که همچون میوه‌ای از درخت وجودند، چرا در دل من بذر وفا نمی‌کارند؟ تنها سر شور و حقیقت به صحنه می‌آید، حتی اگر صد سال هم بر سرشان درد و رنج باشد، باز هم مهم نیست. در هول و اضطراب قیامت، اگر تنم را بر خاک دوست بسپارند، جای نگرانی نیست. همچنین، عالم علی(ع) را زینت ده، تا از خاکش بهشت و فرشتگان برآیند.