شمارهٔ ۲۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق یک فرد خاص متحمل می‌شود صحبت می‌کند. او از دل خودش به خاطر بی‌وفایی آن شخص شکایت می‌کند و می‌گوید که هر بار نالهایش به خاطر او بلند می‌شود، بر گردن او می‌نشیند. همچنین تأکید می‌کند که باید غم عشق او را در دل نگه دارد تا دیگران از درد او باخبر نشوند.