شمارهٔ ۳۰ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که عشق معشوقش در عمق جان و دل او جا گرفته و غم این عشق در تمام وجودش ریشه دوانده است. او هیچ چیزی برای قربانی کردن به معشوق ندارد جز جان و دلش، و از این بابت بسیار شرمنده و متهم به احساس ضعف و ناتوانی است.