شمارهٔ ۲۹ - رباعی عسجدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس غم و دلشکستگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که در قلب خسته‌اش، به راستی نتوانسته است که نگاه تیز و حسی به درد و رنج خود داشته باشد، چرا که از چشم‌هایش انواع اشک سرازیر شده است. او از دیگران می‌خواهد که از غم و دودی که دلش را پر کرده دوری کنند، زیرا این غم او را به خونگریه واداشته و حتی از دوستی نیز پرهیز نکرده است.