شمارهٔ ۷۸ - تغزل عسجدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، ساقی باده‌ای خوش‌رنگ و معطر (مانند یاقوت و مشک) را در جامی به دست عاشق می‌دهد. گویی معشوق به خاطر عشقش به عاشق گریه کرده و اشک او بر رخسارش افتاده است. با این حال، شاعر از دل شاد و غمگین عاشق حرف می‌زند که با دم سرد و آه گرم خود، آب چشمانش را بخار کرده و رنگ رخسارش را دگرگون می‌سازد.