شمارهٔ ۷۹ - وله عسجدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مشاهده یک زاهد (عابد) می‌پردازد که مانند سگی به تماشا نشسته است. او اشاره می‌کند که حالا در حال دیدن لحن و رفتار انسانی (خواجه) است که به گونه‌ای خنده‌آور و مسخره به نظر می‌رسد. این تصویرسازی ممکن است نمایانگر تضاد بین زهد و رفتار غیرمعمول انسان‌ها باشد.