شمارهٔ ۴ - وله ایضاً حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف ارتباط و وابستگی عمیق میان دلدار و جهان می‌پردازد. دلدار مانند مغز است و باقی چیزها همچون پوست، که وجودشان فقط به خاطر آن دلدار معنی پیدا می‌کند. شاعر اظهار می‌کند که او جز جلوه دوست را نمی‌بیند و در حالی که مردم به سمت کعبه و حرم می‌روند، در چشمان او تمامی اسرار در وجود دلدار نهفته است. به عبارتی، حقیقت و زیبایی در نظر شاعر تنها در وجود دلدار خلاصه می‌شود.