شمارهٔ ۵ - حکایت حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پادشاهی در سرزمین ثمینی انگشتری داشت که نگینی خاص و زیبا بر آن بود. او خواست که نقشی بر آن حک شود که نشان‌دهنده دو حالت متضاد، یعنی شادی و اندوه، باشد. این نقش باید به او یادآوری کند که هر گاه در شادی است، نباید غافل شود و در زمان اندوه نیز، محنت را گذرا بداند. فرزانه‌ها فکر کردند، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که باید این پیام را بنویسند تا به پادشاه کمک کند. پادشاه از این ایده خوشش آمد و فهمید که اگر غم بر او آید، بگذرد و اگر در خوشی باشد، نیز باید بداند که خوشی پایدار نیست. او در نهایت از خداوند درخواست کرد که به او کمک کند تا با این حقیقت زندگی کند.