بخش ۱۰ - درشتی نمودن باز بلبل را و خواندن بسلیمان علیه السلام عطار
عطار نیشابوری / بلبل نامه / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
به بلبل گفت بشنو تا چه گویم
حدیثی خوش گذشته باز جویم
جوانان گر ببوسند دست پیران
به پیری پای بوسندش امیران
چو مینامد به صد لطف و به صد ناز
چو ترکان یا ز تندی کرد آغاز
بزد چنگال و او را در هوا برد
به چنگالش دو سه نوبت بیفشرد
چو بلبل دید کار از دست رفته
ز پای افتاده یار از دست رفته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، بلبل به سخن میآید و داستانی را تعریف میکند. او میگوید اگر جوانان به احترام پیران احترام بگذارند، این نشان از بزرگی و مقام آنان است. او به زیبایی و محبت میپردازد و سعی دارد اهمیت روابط انسانی و احترام به یکدیگر را بیان کند. اما وقتی بلبل میبیند که کار خراب شده و یار از او دور شده، احساس ناراحتی و ناامیدی میکند. شاعر در این شعر به مضمون عشق، احترام و از دست دادن پرداخته است.