بخش ۳۸ - در مناجات باری تعالی عطار
عطار نیشابوری / بلبل نامه / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خداوندا توئی دانای عالم
ز عالم برتری و از جان عالم
نه گیتی بود نی ابلیس و آدم
نه عالم بود و نی ذرات عالم
تو آن پروردگار کردگاری
که بی حبر و قلم صورت نگاری
به دست خود گل آدم سرشتی
به سر بر سرگذشت ما نوشتی
بکیوان برکشی آن را که خواهی
بخذلان درکشی آن راکه خواهی
گناهم گر زماهی تا بماه است
ولیکن رحمتت بیش از گناه است
به بخشی جرم عطار ای خداوند
نداری جان اودر غفلت و بند
حکیمی و علیمی و قدیمی
غفوری و شکوری و حلیمی
بیامرزی برحمت جمله عالم
که حی وغافر الذنبی و حاکم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و او را دانای عالم و برتری بر همه موجودات می‌داند. شاعر بیان می‌کند که خداوند خالق انسان است و بدون نیاز به ابزار، او را آفریده است. همچنین به رحمت و بخشش خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود گناهان، رحمت خداوند بیش از آن‌هاست. در نهایت، او از خدا می‌خواهد که جهانیان را ببخشد و بر رحمتش بیفزاید.