(۵) حکایت پیرزن با شیخ و نصیحت او عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، یک پیر در کنار محراب نشسته و به یک زاهد که به مسجد وارد می‌شود، می‌گوید که در حالی که به ظاهر پاک و مقدس است، در باطن به خطا رفته است. او به زاهد هشدار می‌دهد که از غرور و جمود خود خارج شود و به عشق و سوز درونی‌اش توجه کند. پیر اشاره می‌کند که زاهدی که از عشق و اشک بی‌بهره است، به مانند خشت پخته‌ای است که زندگی ندارد. اشک و سوز عاشقانه مانند شمع است که می‌سوزد و با وجود درد و رنج، به سرنوشت خود می‌رسد و در نهایت به پیوند با معشوق می‌انجامد. در این مسیر، هیچ کس دیگری نباید در این ارتباط وجود داشته باشد.