(۴) حکایت پادشاه که از درویش در خشم شد عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، داستان مردی درویش روایت می‌شود که به خاطر خشم شاه از سرزمین او رانده می‌شود. درویش با دل پر درد از شاه فاصله می‌گیرد و به گورستان می‌رود. شاه پیامی برای درویش می‌فرستد و از او می‌خواهد که از ملکش بیرون برود. درویش پاسخ می‌دهد که ماجرا را پذیرفته و از ملک شاه خارج شده است. او می‌گوید که قیامت، منزل اصلی اوست و گورستان تنها نخستین توقف‌گاه است. در این میان، اشاره‌ای به وضعیت انسان‌ها نیز وجود دارد؛ اینکه آن‌ها هم میان دو جهان هستند و هر لحظه‌ای از زندگی ممکن است برایشان آخرین باشد. به همین دلیل، شاعر هشدار می‌دهد که نباید در زندگی بیش از حد به دنیا دل بست، زیرا مرگ و فراسوی آن در انتظار همه است و کسی نمی‌تواند بازگردد. در نهایت، او به تامل در سرنوشت انسان و تغییرات لحظه‌ای زندگی اشاره می‌کند.