(۹) حکایت سلطان محمود با مرد دوالک باز عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با گفتگویی میان دوالک باز (دوالک بازنده) و شهش (شاه) آغاز می‌شود. شهش به دوالک باز می‌گوید که در اینجا کسی از او مراقبت می‌کند و به او اشاره می‌کند که در چگونگی دوالک بازی خود مراقب باشد. دوالک باز به شهش پاسخ می‌دهد که بهتر است او در کارهای خود مانند پروانه به دور شمع نچرخد و تشخیص دهد که در این دنیا نمی‌توان به خوشی و کمال واقعی رسید. او از شهش می‌خواهد که به جای این بازی‌ها، به کارهایی پردازد که به کمال و درک واقعی منجر شود و می‌گوید که در این دنیای بی‌روح، تنها از بازی‌های پاک و درست می‌توان به کمال رسید.