نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - در نعت سلطان سریر ارتضا علی بن موسی الرضا علیه السلام و کسب فیوضات از آستان آن حضرت عطار

عطار نیشابوری / مظهر / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

شه من در خراسان چون دفین شد

همه ملک خراسان را نگین شد

امام هشتم و نقد محمّد

رضای حق بد او در دین احمد

هم او بد قرة العین ولایت

به او همراه بد کلّ عبادت

بدان تو کعبه بر حق مرقدش را

از آنکه هست محبوب حق آنجا

بقول مصطفا حج شد طوافش

چرا کردی تو ای ملعون خلافش

ز کعبه بس مراتب دان بلندش

بگویم لیک نتوانی فکندش

درون کعبهٔ ما نقد شاه است

که او محبوب و مطلوب اله است

بحال کودکی در آستانش

به شبها خوانده‌ام ورد زبانش

مرا از روح او آمد مددها

دگر گفتا که شابورت بود جا

به وقت کودکی من هیجده سال

به مشهد بوده‌ام خوشوقت و خوشحال

دگر رفتم به نیشابور و تون هم

به آخر گشت شاپورم چو همدم

به شاپورم بدندی سالکان جمع

از ایشان داشتم اسرارها سمع

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن درباره مقام و منزلت امام رضا (ع) در خراسان و عشق و ارادت مردم به او است. شاعر به توصیف مقام امام رضا به عنوان ناظر و محبوب خدا می‌پردازد و او را کعبه ایمان و عبادت می‌نامد. همچنین خاطراتی از دوران کودکی خود در مشهد و ارتباط روحانی‌اش با امام رضا بیان می‌کند. شاعر تاکید می‌کند که امام رضا محل برکت و مدد برای مومنان است و به جمعی از سالکان در شاپور اشاره می‌کند که آنجا نیز با امام رضا ارتباط داشته‌اند. همچنین، شاعر به نقد او به کسانی اشاره دارد که خلاف این مقام را می‌گویند.