شمارهٔ ۵۵ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو
عزْ چون طلبد این دل عاجز از تو
چون هر چه که داری تو سرش پیدا نیست
قانع نشوم به هیچ هرگز از تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی بیانگر وابستگی عاطفی و نیاز عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که ذلت و عزتش وابسته به معشوق است و از معشوق خواهان عزت و کرامت است. همچنین، او به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیز از آنچه معشوق دارد برایش کافی نیست و همیشه نیاز به او دارد.