شمارهٔ ۶۰ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا دایم میان جان بودی تو
بر خلق نه پیدا نه نهان بودی تو
دو کون بسوختیم و خاکستر آن
دادیم به باد ودرمیان بودی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به وابستگی عمیق خود به محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که محبوب همیشه و در همه جا در قلب او وجود دارد، گرچه به طور ظاهری نه دیده می‌شود و نه پنهان. شاعر از سوختن دو جهان (دنیاهای مادی و معنوی) صحبت می‌کند و می‌گوید که از خاکستر آن‌ها، فقط محبوب باقی مانده است و او در میان این دو جهان حضور دارد.