شمارهٔ ۷۶ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود
زانست که تیز چشم دین مینشود
گر جملهٔ خلق را بیامرزی تو
دانم که ترا هیچ درین مینشود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات میگوید که اگر لطف و فضل تو به دیگران نرسد، عقل و فهم آنها به یقین نمیرسد. همچنین تأکید میکند که اگر همه مردم را ببخشی، به خوبی میداند که هیچ چیز بر تو سنگینی نخواهد کرد. در واقع، اشاره به این است که بخشش و رحمت باعث روشنی و فهم بیشتر میشود.