شمارهٔ ۱۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به فردی اشاره می‌کند که خود را از دیگران برتر می‌داند و به مقام و مرتبه خود می‌بالد. او می‌گوید که نباید خود را دچار توهم کرد و باید به ماهیت حقیقی خود که از خاک است، توجه کند. شاعر تأکید می‌کند که درونی زلال و شگفت‌انگیز دارد، اما باید این حقیقت را درک کند.