نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷ عطار

عطار نیشابوری / باب پانجدهم: در نیازمندی به ملاقات همدمی محرم / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

هر دل که نه در زمانه روز افزون شد

نتوان گفتن که حال آن دل چون شد

بس عقل، که بی پرورش دایهٔ فکر

طفل آمد و طفل از جهان بیرون شد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع اشاره دارد که اگر دل انسان در طول زمان رشد و پختگی پیدا نکند، نمی‌توان از حال آن دل سخن گفت. همچنین، اشاره می‌شود که اگر عقل بدون آموزش و پرورش باشد، مانند کودکی است که به دنیا می‌آید و به سرعت از دنیا خارج می‌شود. در واقع، باید به رشد و پرورش فکر و دل توجه کرد تا بتوانند به بلوغ برسند.