شمارهٔ ۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که اگر فردی می‌خواهد از حالت پنهانی و پرده‌نشینی بیرون بیاید و خود را نشان دهد، لازم است که از حالت کنونی خود خارج شود. شاعر به تشبیه موهایی اشاره می‌کند که از خمیر بیرون می‌آیند و نشان می‌دهد که برای ظهور و بروز واقعی، باید از تمام محدودیت‌ها و پرده‌ها عبور کرد تا به حقیقت و آزادی دست یافت.