شمارهٔ ۱۱ عطار
عطار نیشابوری / باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا دل من خویش به دریا انداخت
خود را به بلا بر سر غوغا انداخت
اندوه همه جهان به تنهائی خورد
پس شادی، اگر هست، به فردا انداخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او دلش را به دریا می‌سپارد و خود را در میان مشکلات و دردها می‌اندازد. او از اندوهی که تنها خودش تجربه می‌کند صحبت می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که شادی را باید به آینده واگذار کند.