نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹ عطار

عطار نیشابوری / باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

مرغ دل من که بود چون شیدایی

افتاد ز عشق بر سرش سودایی

هر لحظه به صدهزار عالم بپرید

اما یک دم فرو نیامد جایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر بیانگر حال و روز محبت و عشق شاعر است. وی از شیدایی خود می‌گوید که در اثر عشق به شدت بی‌تاب و سرگردان شده و در هر لحظه به هزاران عالم و خیال پرواز می‌کند، اما هرگز در هیچ‌کجا آرام و قرار نمی‌گیرد. این توصیف نمادین از حالتی عاطفی و درونی است که شاعر به تصویر می‌کشد.