شمارهٔ ۲۳ عطار
عطار نیشابوری / باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در عشق تو هر دلی که مردانه بود
در سوختن خویش، چو پروانه بود
تا کی ز بهانه، همچو پروانه بسوز
در عشق بهانه جستن افسانه بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر می‌گوید که در عشق، هر دل مردانه‌ای مانند پروانه‌ای در آتش عشق می‌سوزد. او از کسانی که بهانه‌ای برای سوز عشق می‌جویند انتقاد می‌کند و می‌گوید که در عشق، بهانه جستن تنها یک افسانه است. در واقع، عشق واقعی بدون بهانه و با تمام وجود احساس می‌شود.