شمارهٔ ۲۸ عطار
عطار نیشابوری / باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون بحر، ز شوق راز جان، میجوشم
لیکن ز خود و ز دیگران میپوشم
ای خواجه! برو، که دُرد صافی رویی
من صافی دل اگرچه دُردی نوشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از شور و شوق درونی خود سخن میگوید و بیان میکند که با وجود این شوق و جوشش، احساسات و رازهای خود را نه تنها از دیگران بلکه از خود نیز پنهان میکند. شاعر به شخصی به نام "خواجه" اشاره میکند و میگوید که در مقابل درد و غمهای دلش میخواهد صادق باشد، حتی اگر خلاف آنچه که احساس میکند را بنوشد.