نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۸ عطار

عطار نیشابوری / باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

چون بحر، ز شوق راز جان، میجوشم

لیکن ز خود و ز دیگران میپوشم

ای خواجه! برو، که دُرد صافی رویی

من صافی دل اگرچه دُردی نوشم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از شور و شوق درونی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود این شوق و جوشش، احساسات و رازهای خود را نه تنها از دیگران بلکه از خود نیز پنهان می‌کند. شاعر به شخصی به نام "خواجه" اشاره می‌کند و می‌گوید که در مقابل درد و غم‌های دلش می‌خواهد صادق باشد، حتی اگر خلاف آنچه که احساس می‌کند را بنوشد.