شمارهٔ ۲۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا کی ز غم زیان وسودت آخر
در سینه و دل آتش ودودت آخر
روزی دو درین گلخن پر غم بودی
انگار نبودهای چه بودت آخر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از غم و رنجی که در دل دارد سخن میگوید و به تداوم این احساس اشاره میکند. او میپرسد که تا چه زمانی باید با این ناراحتی زندگی کند و یادآوری میکند که حتی در گذشته نیز روزهایی پر از درد و اندوه را تجربه کرده است. شاعر به این فکر میکند که معانی زندگی و حاضر بودن در این جمع پر غم چه ارزشی دارد.