نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا کی ز غم زیان وسودت آخر

در سینه و دل آتش ودودت آخر

روزی دو درین گلخن پر غم بودی

انگار نبودهای چه بودت آخر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از غم و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به تداوم این احساس اشاره می‌کند. او می‌پرسد که تا چه زمانی باید با این ناراحتی زندگی کند و یادآوری می‌کند که حتی در گذشته نیز روزهایی پر از درد و اندوه را تجربه کرده است. شاعر به این فکر می‌کند که معانی زندگی و حاضر بودن در این جمع پر غم چه ارزشی دارد.