شمارهٔ ۲۴ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است
و افزون طلبی ما کم انگاشتن است
تا چند چو کرم پیله بر خویش تنیم
چون هرچه تنیده، رَسْم، بگذاشتن است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان محدودیت‌های وجودی انسان و خواسته‌های او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ما به خاطر قاعده‌ای که داریم، خود را در قید و بند می‌بینیم و همیشه خواسته‌های بیشتری داریم، اما در حقیقت ارزش خود را نادیده می‌انگاریم. او به تصویر کرمی اشاره می‌کند که در پیله خود زندانی شده است و باید روزی این بندها را رها کند تا به آزادی برسد. به طور کلی، شعر به نیاز به رهایی و فراتر رفتن از محدودیت‌ها اشاره دارد.