شمارهٔ ۲۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از حالتی ناامیدانه سخن می‌گوید که دل از شادی‌ها و لذت‌های دنیا برمی‌دارد و احساس می‌کند که خواسته‌های او هیچ‌گاه بسنده نخواهد بود. او به این وضعیت ناخرسند است که مانند کرم در پیله خود گرفتار مانده و می‌دانند که همه چیز در نهایت باید رها شود. به عبارت دیگر، از زندگی و خواسته‌های دنیا دل‌زده و خسته است.