شمارهٔ ۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی خود در راهی که در پیش دارد سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که حتی اگر زاری کند و از دل تنگی‌اش بگوید، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید. به عبارتی، او در جستجوی کمکی است که شاید با ناله و زاری‌اش به دست آورد، اما در عین حال احساس می‌کند که هیچ امیدی به تغییر وضعیتش نیست.