شمارهٔ ۳۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به حالت‌های مختلف خود در عشق اشاره می‌کند. گاهی در حالت سجود و خضوع در برابر معشوقش قرار دارد و گاهی به شدت شوق و اشتیاق، مانند چوبی که در آتش می‌سوزد. او از سرمستی ناشی از عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دیگر امیدی به هشیاری ندارد، زیرا این عشق او را تماما در خود غرق کرده است.