شمارهٔ ۶۵ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در کوی تو چون میگذرم، اینت عجب!
وز سوی تو چون مینگرم، اینت عجب!
گر زهرهٔ آن بود که یاد تو کنم
گر بر نپرد دل از برم، اینت عجب!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به زیبایی و شگفتی عشق خود اشاره می‌کند. او از گذر کردن در کوی معشوق و تماشای او شگفت‌زده است. همچنین، اگر عشق و یاد معشوق، زهره و نوری است که بر دل او می‌تابد، این هم آتشی است که او را رها نمی‌کند و این خود یک شگفتی دیگر است. در کل، شاعر از احساسات عمیق و عاشقانه‌اش به گونه‌ای شگفت‌انگیز سخن می‌گوید.