شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به موضوع تنهایی و بی‌کسی اشاره دارند. شاعر می‌گوید که اگر با کسی رفاقت کنی و او بی‌کس باشد، تو نیز در عمق وجودت بی‌کس خواهی بود. حتی اگر به ظاهری زیبا و شیک باشی، مانند نمدی که به اطلس تبدیل شود، باز هم از عمق وجود چیزی تغییر نخواهد کرد. در نهایت نیز به زوال دنیا و نابودی آن اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در زندگی باید مراقب باشی و شاداب و زنده باقی بمانی.