شمارهٔ ۳۰ عطار
عطار نیشابوری / باب سیام: در فراغت نمودن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
اندهگن توییم از دیری گاه
در ما نگر، ای مرا ز اندوه پناه
کانها که به حسن گوی بردند زماه
کردند در اندوهگن خویش نگاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به بیان احساس اندوه و غم خود می‌پردازد و از کسی که به او پناه داده، درخواست می‌کند تا به این اندوه توجه کند. او اشاره می‌کند که لبخند و زیبایی دیگران باعث ایجاد غم در دل او شده است. به بیان دیگر، زیبایی دیگران موجب می‌شود که در دلش احساس درد و اندوه بیشتری احساس کند.