شمارهٔ ۲۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از رنج و عذاب یک سوختگی درونی و بلاتکلیفی خود می‌گوید. او از این وضعیت سرگردانی و حیرانی خسته شده و تلاش دارد تا به نوعی از این درد و عذابی که تحمل می‌کند، رها شود. در نهایت، او اشاره می‌کند که اگر چیزی نگوید، دیگران به خوبی می‌دانند که چه احساسی دارد.