شمارهٔ ۲۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به ناامیدی و ناتوانی از کمک به دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید نه می‌تواند درد دیگران را درمان کند و نه در غم آن‌ها شریک شود. او از معشوق می‌خواهد که برخیزد و به وضعیت بیچارگی خود توجه کند، زیرا او در حال حاضر به خاطر معشوق در وضعیت سختی قرار دارد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که معشوق باید خود به فکر چاره‌ای باشد.