شمارهٔ ۳۲ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گه در عشقت بی سر و پا میسوزیم
گه زآتش صد گونه بلا میسوزیم
آن اولیتر که تا بود جان در تن
تو مینازی مدام و ما میسوزیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، راوی از احساسات متضاد عشق سخن می‌گوید. گهگاه در عشق دچار درد و رنج می‌شود و گهی از آتش عشق و بلاهای آن می‌سوزد. در گذشته که هنوز جان در تن داشت، محبوب به خود می‌بالید در حالی که آنها همچنان در سوختن و رنج کشیدن به سر می‌بردند.