شمارهٔ ۳۷ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم
تا می چه کنم که ناتوانی سوزم
چون من به کرشمهای جهانی سوزم
بنگر تو مرا که نیم جانی سوزم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از احساس عمیق سوختن و درد خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگرچه دچار زیانی است، اما نمی‌داند چه باید بکند؛ چرا که ناتوانی او باعث می‌شود که همواره در آتش این احساس بسوزد. همچنین به چشم دیگران می‌نگرد و از آنها می‌خواهد که او را در حال سوختن بررسی کنند و ببینند که چگونه با وجود ناتوانی‌اش، همچنان درگیر عواطف و آرزوهای جهانی است.