شمارهٔ ۶۶ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای بیخبر از رنج و گرفتاری من
شادم که تو خوشدلی به غمخواری من
تا غمزه به خونِ دلِ من بگشادی
در زلف تو بسته است نگونساری من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از آنکه بیخبر از دردهای اوست، سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که خوشحالی معشوقش بر غم‌های او تاثیر مثبت دارد. او امیدوار است که با لطف معشوق، غم‌ها و مشکلاتش برطرف شود، زیرا زلف مورد عشق او به نوعی گره‌گاهی برای ناامیدی‌ها و رنج‌هایش است.