نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و هفتم: در صفت خط و خال معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای مورچهٔ خط! بدمیدی آخر

برگرد مهش خط کشیدی آخر

گویند که در مه نرسد هرگز مور

ای مور! به ماه چون رسیدی آخر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مورچه‌ای اشاره می‌کند که در تلاش است به ماه برسد. او به این موضوع اشاره می‌کند که گویند مورچه‌ها هرگز نمی‌توانند به مه (یا ماه) برسند، اما این مورچه به نوعی توانسته است به آنجا برسد. شاعر با این ابیات به تلاش و آرزوی بزرگ مورچه در رسیدن به هدفی دشوار اشاره می‌کند.