شمارهٔ ۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصی زیبا و جادوئی خطاب می‌کند و می‌گوید که دلش را به او داده است. اما شخص زیبا پاسخ می‌دهد که او دل را به دست نیاورده و نمی‌تواند کاری کند. سپس شاعر می‌گوید که زیبایی او مانند آتش و دود است، اما او در پاسخ اشاره می‌کند که بینش شاعر به سبب عشقش به او، باعث شده که تنها دود ببیند و حوادث را به شکل آتش تصور کند.