شمارهٔ ۲۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زان پسته که شیرینی جان میخیزد
شوری است که از شکرستان میخیزد
چون خندهٔ پستهٔ تو بس با نمک است
این شور ز پستهٔ تو زان میخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف پسته‌ای می‌پردازد که شیرینی و شور آن جلوه خاصی دارد. او می‌گوید این شور و شیرینی از ذات پسته ناشی می‌شود و خنده‌ای که از آن به وجود می‌آید، زیبا و دلنشین است. به طور کلی، شعر به زیبایی و خاص بودن طعم و مزه پسته اشاره دارد.