شمارهٔ ۱۰ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و نهم: در صفتِ میان و قدِ معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
وقت است که دل از دو جهان برگیریم
صد گنج ز وصل تونهان برگیریم
بنشین تو و دست در کمر کن با ما
تا ما کمرِ تو ازمیان برگیریم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به دعوت از دوستش می‌پردازد تا با هم از دنیای مادی جدا شوند و به وصالی عمیق برسند. او از دوست می‌خواهد که دست در کمر او کند تا بتوانند با هم از دنیا فاصله بگیرند و به گنج‌های پنهان عشق و وصل دست یابند.