شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و رنجی که به خاطر عشقش تحمل می‌کند می‌گوید. او شب را به مانند شمعی سوزان می‌گذرانید و در انتها اظهار می‌کند که دلش هرچقدر بسوزد، نمی‌تواند بدون معشوقش زندگی کند و وفا را بی‌معنا می‌داند. در واقع، همه این احساسات به وابستگی عمیق او به معشوقش اشاره دارد.