شمارهٔ ۹ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
سودای ترا پشت سپه میدارم
اندوهِ ترا توشهٔ ره میدارم
چون از درِ اندوه درآمد کارم
دایم درِ اندوه نگه میدارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار بیان می‌کند که به خاطر محبوبش اندوه را همچون یک بار سنگین بر دوش می‌کشد و هر چه که در زندگی‌اش پیش می‌آید، این اندوه را همچنان با خود دارد. او به این حالت ادامه می‌دهد و می‌خواهد هر لحظه در این حس غم باقی بماند.