نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۹ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گل روی نمود از چمن ای ساقی

بلبل ز فراق نعره زن ای ساقی

مَیکش که بسی کشند می بی من و تو

ما روی کشیده در کفن ای ساقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از ساقی می‌خواهد که گل را از چمن ببرد و به بلبل که از فراق عشق ناله می‌زند، توجه کند. او از ساقی می‌خواهد که شراب را بکشد تا فراموش کند که بسیاری در نبود او می‌میرند. در اینجا، شاعر احساس جدایی و غم را با تصاویری زیبا بیان می‌کند و به نوعی از زندگی و مرگ صحبت می‌کند.