شمارهٔ ۴۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
روزی که بود روز هلاک من و تو
از تن برهد روانِ پاک من و تو
ای بس که نباشیم وزین طاق کبود
مه میتابد بر سر خاک من و تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان لحظه‌ای می‌پردازد که مرگ و جدایی ما را از یکدیگر می‌گیرد. در این روز، روح پاک ما از بدن‌های‌مان جدا می‌شود. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که با نبود ما، همچنان زیبایی و روشنایی جهان، نمادهایی مانند ماه، بر سر خاک ما میتابد.