شمارهٔ ۶۰ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زان آتشِ تر که خیمه برکِشت زنند
شاید که درین دل چو انگشت زنند
تا از سر درد گِل کنم خاک ز اشک
زان پیش که از کالبدم خشت زنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به آتش و درد عاطفی اشاره دارد. او از آتش برپاشده که خیمه‌ها را بازپس می‌زند سخن می‌گوید و این نشانه‌ای از بی‌قراری و رنج اوست. او امیدوار است که بتواند از دلش مانند انگشتی که بر چیزی فشار می‌آورد، درد را تخلیه کند و به جای اشک، گلی بسازد. این شعر به تصویر کشیدن احساس عمیق و درونی انسان در برابر مشکلات و مصائب زندگی می‌پردازد.