شمارهٔ ۱۰۶ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی میگفتم دستِ من و دامنِ او
چون خونِ من او بریخت در گردنِ او
پروانه به پای شمع از آن افتادست
تا شمع به اشکِ خود بشوید تنِ او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از رابطه نزدیک و عمیق خود با محبوبش صحبت می‌کند. او خود را به خون تشبیه می‌کند که در گردن معشوق جاری است و نشان‌دهنده وابستگی و عشق عمیق اوست. همچنین، به پروانه‌ای اشاره می‌کند که به پای شمع افتاده و این استعاره نشان‌دهنده فداکاری و تلاش عاشق برای رسیدن به محبوب است. در نهایت، این اشعار حس عاطفی و قربانی‌کردن را به تصویر می‌کشد.