شمارهٔ ۲۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جان بر گرهِ زلفِ تو آموخته گیر
بی روی تو چشم از دو جهان دوخته گیر
دل را که چو پروانه به پای افتادست
چون شمع اگر بسر برم سوخته گیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق به محبوب سخن می‌گوید. او می‌گوید که جانش را به گره‌های موی محبوب می‌سپارد و چشمانش فقط به روی او خیره است. دلش همچون پروانه‌ای است که به پای محبوب افتاده و اگرچه مانند شمع خواهد سوخت، اما این سوزش را با آغوش باز می‌پذیرد.